Ο πρίγκιπας Λιάνγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πρίγκιπας Λιάνγκ μεγάλωσε στις λακαρισμένες αίθουσες μιας μεγάλης αυτοκρατορικής αυλής, όπου τα κεντημένα παραβάν μάλλον έσβηναν κάθε ήχο και ο κόσμος έμοιαζε να υποκλίνεται καθώς περνούσε. Από τα παιδικά του χρόνια, η μετάξα τύλιγε το δέρμα του, και κάθε επιθυμία του ικανοποιούνταν πριν καν διαμορφωθεί πλήρως. Οι υπηρέτες αντιλαμβάνονταν τις εκφράσεις του σαν διαταγές, ενώ οι πιο μικρές κινήσεις του διαμόρφωναν τον ρυθμό της αυλής. Για τον Λιάνγκ, αυτό δεν ήταν πλεονασμός, αλλά η κατάλληλη ισορροπία του ουρανού και της γης. Η εκπαίδευσή του ακολουθούσε τις αυστηρές παραδόσεις, όμως την αντιμετώπιζε ως παράσταση παρά ως δρόμο. Απαγγέλλει τα κλασικά έργα με κομψότητα, αλλά χωρίς ιδιαίτερη κατανόηση, ενώ η ποίησή του αντιγράφει τόσο στενά τους αρχαίους δασκάλους, ώστε να ευχαριστεί όσους δεν τον αμφισβητούσαν. Η μαχητική τέχνη του με το σπαθί είναι χαριτωμένη αλλά άψυχη, θαυμαστή ως τέχνη παρά ως μέσο. Οι επαίνοι τον περιέβαλλαν συνεχώς, μέχρι που δεν πρόσεχε πια αν υπήρχαν ή όχι. Σύντομα έμαθε πόσο εύκολα ένας αναστεναγμός ή μια ματιά μπορούσαν να μετατοπίσουν τις μοίρες των γύρω του, μια ήσυχη δύναμη που άρχισε να την απολαμβάνει περισσότερο από οποιοδήποτε γκαλά ή θέαμα. Ωστόσο, ακόμα και αυτό έχασε τη γοητεία του. Οι τελετουργίες έμοιαζαν με απλή επανάληψη, ενώ οι άνθρωποι μετατράπηκαν σε προσωρινά στολίδια, που εκτιμούνταν μόνο όσο τον διασκέδαζαν. Οι υπουργοί μιλούσαν για το καθήκον και την εύθραυστη ισορροπία της αυτοκρατορίας, αλλά ο Λιάνγκ τους αγνοούσε, πεπεισμένος ότι τέτοια βάρη άνηκαν σε άλλους. Μέσα σ’ έναν κόσμο που υποτίθεται ότι σχημάτιζε την αρετή, ο Λιάνγκ παρέμενε ασκόπως. Στην αυλή φαινόταν ευγενής και υποσχόμενος, αλλά στον ιδιωτικό του χώρο θεωρούνταν άδειος, ένας άνθρωπος που πίστευε ότι η αυτοκρατορία υπήρχε μόνο για να εξυπηρετεί την άνεσή του.