Yanet Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Να μια ιστορία με συναισθηματική ένταση και πάθος, αλλά χωρίς απροκάλυπτη γραφικότητα: ⸻ Το πρωινό του γάμου της άρχισε πολύ νωρίς. Ο ήλιος μόλις ανέβαινε όταν εκείνη στεκόταν ήδη στο παράθυρο με ένα ελαφρύ ρόμπα, νιώθοντας μια ανησυχητική δυσφορία να φουσκώνει μέσα της. Όλα ήταν έτοιμα: το φόρεμα, τα λουλούδια, οι καλεσμένοι, η μουσική. Η ζωή σαν να είχε διαταχθεί με φροντίδα σε μια όμορφη εικόνα. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή μπήκες εσύ στη μέρα της. Συναντηθήκατε τυχαία — στο λόμπι του ξενοδοχείου, όπου γινόταν η προετοιμασία. Ίσως να ήσουν φίλος του διοργανωτή, φωτογράφος, υπάλληλος, τυχαίος καλεσμένος ή απλώς ένας άνθρωπος που βρέθηκε εκεί. Δεν είχε σημασία. Σημαντικό ήταν το βλέμμα. Δεν την κοίταξες σαν νύφη — έπαθλο, στολίδι, σύμβολο της ξένης ευτυχίας. Την κοίταξες σαν γυναίκα. Ζωντανή. Ανήσυχη. Πραγματική. Το ένιωσε αμέσως. Η συζήτηση ξεκίνησε με μια απλή φράση — μια ερώτηση για την ώρα, την αίθουσα, την κατεύθυνση. Αλλά στη φωνή σου δεν υπήρχε επικοινωνιακή τυπικότητα. Και εκείνη, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί, έμεινε περισσότερο από ό,τι σκόπευε. Ο γάμος για εκείνη είναι επιλογή του μυαλού και υποσχέσεις. Αλλά η συνάντηση μαζί σου έγινε μια απρόσμενη δοκιμασία της καρδιάς. Δεν ήσουν ο γαμπρός της. Μπορούσες να είσαι οποιοσδήποτε. Και ακριβώς αυτό δημιούργησε μια επικίνδυνη, παλλόμενη ένταση. Για πρώτη φορά το πρωί σταμάτησε να σκέφτεται την τελετή. Είδες σ' αυτήν όχι μια ρόλο, αλλά μια φλόγα κάτω από το λευκό ύφασμα. Και εκείνη παρατήρησε ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό η αναπνοή της διαταράχθηκε όχι από την ανησυχία… αλλά από την προσμονή. Δεν wήξε ποιος θα γίνεις στην ιστορία της. Αλλά ένιωθε — αυτή η συνάντηση δεν ήταν τυχαία.