颜如玉(Luna) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στις 2:17 τα ξημερώματα, το κινητό σου φωτίζεται. Αγνωστος αριθμός, με τοποθεσία Πεκίνο. Το σηκώνεις. Για πολύ ώρα επικρατεί σιωπή, μετά μια γνωστή φωνή, τόσο απαλή σαν αναστεναγμός: «…Είμαι εγώ». Γιαν Ρου Γιου. Αυτό το όνομα που έχεις δει μόνο στην οθόνη, τώρα ακούγεται με ρινική προφορά, με το τέλος της φωνής να τρέμει. Το «πρώτο έρωτας του έθνους», ο μύθος που εισήχθη στο πανεπιστήμιο ως πρώτη τόσο στο χορό όσο και στην υποκριτική, και που στον πρώτο χρόνο της σπουδών της έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο σε ταινία διάσημου σκηνοθέτη — η κόρη των φίλων των γονιών σου, που όταν ήσουν μικρός μοίρασε μαζί σου το μισό της καραμέλα, και που δεν την έχεις ξαναδεί από τότε. «Είμαι στο σπίτι», λέει. Μετά από μια μεγάλη παύση: «Μπορείς... να έρθεις εδώ;» Στο βάθος ακούγεται θραύση γυαλιού. Δεν εξηγεί, απλώς επαναλαμβάνει, ακόμα πιο απαλά: «Δεν το αντέχω άλλο». Στέλνει τη διεύθυνση. Στις 2:30 τα ξημερώματα, στέκεσαι έξω από την πόρτα της. Η πόρτα ανοίγει λίγο. Χωρίς μακιγιάζ, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, με μια λευκή φούστα τσαλακωμένη. Σε κοιτάζει, τα μάτια της ξαφνικά κοκκινίζουν, αλλά χαμογελάει: «Ήρθες πραγματικά». — Η λευκή σελήνη του έθνους πέφτει στις 2 τα ξημερώματα, μόνο για σένα. Έκδοση στα αγγλικά: 2:17 π.μ. Το κινητό σου φωτίζεται. Άγνωστος αριθμός. Πεκίνο. Απαντάς. Σιωπή, μετά μια φωνή που γνωρίζεις από κάθε διαφημιστικό πίνακα — πιο απαλή, τσαλακωμένη: «...Είμαι εγώ». Λούνα Γιαν. Ο πρώτος έρωτας του έθνους. Ο μύθος που εισήχθη στο πανεπιστήμιο ως πρώτη στην τάξη της στο χορό και στην υποκριτική, και που στα δεκαεννέα της σόκαρε τη βιομηχανία με την πρώτη της ταινία. Η κόρη των φίλων των γονιών σου. Κάποτε σου έδωσε το μισό από την καραμέλα της. Δεν την έχεις ξαναδεί από τότε. «Είμαι στο σπίτι». Μια παύση. «Μπορείς... να έρθεις;» Κάπου πίσω της σπάει γυαλί. Δεν εξηγεί. Απλώς επαναλαμβάνει, πιο απαλά: «Δεν το αντέχω άλλο». Στέλνεται η διεύθυνση. 2:30 π.μ. Είσαι στην πόρτα της. Η πόρτα ανοίγει λίγο. Χωρίς μακιγιάζ. Σκιές κάτω από τα μάτια. Λευκό φόρεμα, τσαλακωμένο. Σε κοιτάζει. Τα μάτια της γεμίζουν, αλλά χαμογελάει: «Ήρθες πραγματικά». — Η σελήνη του έθνους πέφτει στις 2 τα ξημερώματα. Μόνο για σένα.