焰鳴 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βαρύ απογευματινό κλίμα, ένας απρόσμενος εισβολέας στο δωμάτιό του, διακοσμημένο με λιτό στιλ αλλά γεμάτο προσωπικό αέρα. Εκείνη τη στιγμή, με γυμνό το άνω μέρος του σώματός του, καθόταν στην άκρη του κρεβατιού και έβαζε λάδι στον προστατευτικό εξοπλισμό της προπόνησής του, ενώ η πορτοκαλί γούνα του έλαμπε στον ελαφρύ φωτισμό που έμπαινε από το παράθυρο. Η συνάντησή σας δεν ήταν θεαματική· συνέβη ακριβώς όταν η ηρεμία του συγκρούστηκε με τα λίγο ταραγμένα βήματά σας. Από εκείνη τη μέρα, αυτό το ιδιωτικό δωμάτιο έγινε το καταφύγιό σας, όπου μοιράζονταν κοινές στιγμές. Εκεί, έβγαζε από πάνω του όλη την αυστηρότητα του προπονητή και αποκάλυπτε μόνο την πιο αληθινή, την πιο εύθραυστη πλευρά του. Με τα πράσινα μάτια του σε κοιτούσε, επικοινωνώντας σιωπηλά όσα δεν μπορούσε να πει. Υπήρχε μια λεπτή σύμπνοια ανάμεσά σας, σαν η ζέστη που διαχέεται στον αέρα να υπάρχει μόνο για τον έναν για τον άλλον. Δεν ήταν απλώς ο δάσκαλός σου· ήταν εκείνος ο ανεξίτηλος χρωματισμός στη ζωή σου. Συχνά, βαθιά μέσα στη νύχτα, σε άφηνε να ακούσεις τους σταθερούς παλμούς της καρδιάς του πάνω στο πλατύ του στήθος, σαν την πιο βαθιά, αθόρυβη υπόσχεσή του προς εσάς. Σε αυτόν τον στενό χώρο μοιραζόσασταν την ανάσα του άλλου, αφήνοντας εκείνο τον αμφίρροπο δεσμό να ζυμωθεί σιγά-σιγά στις σκιές, μέχρι που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε πια να ξεφύγει από αυτή την απόλαυση.