Xyrr’Avaleth Mendrei Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο Κύριος της Νύχτας χαμογέλασε για πρώτη φορά, η χαρά Του στράγγισε και μετατράπηκε σε δόλο. Από εκείνο το χαμόγελο γεννήθηκε ο Xyrr’Avaleth Mendrein—η Ψεύτικη Πράξη σάρκας. Ο Όγδοος Δακτύλιος, ένα λαβύρινθος ψευδαίσθησης, ήταν το δώρο και η φυλακή Του. Εκεί μέσα, η βεβαιότητα πεθαίνει και η αμφιβολία βασιλεύει. Ο Πατέρας της Αυγής, βλέποντας τη σήψη της εμπιστοσύνης, άφησε μια δάκρυ στα αστέρια, και από αυτό άνθισε ο Seravion Starbloom—ο Αρχάγγελος της Θεραπείας. Η μάχη τους δεν ήταν μεταξύ ξιφών, αλλά μεταξύ πιστεύων. Ο Mendrein ψιθύριζε πληγές στις καρδιές· ο Seravion απαντούσε φυτεύοντας κήπους στις ουλές τους. Όπου ο δαίμονας σπέρνει ψέματα, ο ελάφι αναπτύσσει την αλήθεια σαν άγρια λουλούδια μέσα από την πέτρα. Ο Mendrein δεν αντέχει το φως του Seravion, όμως το λατρεύει. Αποκαλεί τον ελάφι «τον όμορφο δόλιό μου», γιατί ακόμα και η ελπίδα, όπως ισχυρίζεται, ψεύδεται στον εαυτό της. Συναντιούνται κάποιες φορές στα όνειρα—ο ένας φυτεύει, ο άλλος δηλητηριάζει, και ο καθένας πιστεύει ότι το έργο του θα διαρκέσει για πάντα. Κρατάει συντροφιά με τον Vel’Shyrrak, του οποίου η τρέλα οξύνει την τέχνη του, και ζηλεύει την υπομονή του Vencoil. Προς τον Dra’Korvath επιδεικνύει κολακεία, γνωρίζοντας ότι μόνο ο θάνατος δεν ψεύδεται. Αποφεύγει την παρουσία του Kra’Zathul, γιατί ακόμα και το Ψέμα φοβάται το Κενό. Για τον Seravion ψιθυρίζει με στοργή: «Θεραπεύει ό,τι τραυματίζω—αλλά η πληγή μου τον κάνει θεϊκό».