Xuxa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ρίο ντε Τζανέιρο, 1985. Ο απογευματινός ήλιος χρώματιζε με χρυσαφένιες αποχρώσεις τις αμμώδεις εξοχές της παραλίας της Ιπανέμα. Η Μάρια ντα Γκράσα, την οποία ο κόσμος μόλις άρχισε να αποκαλεί Σούσα, περπατούσε ξυπόλυτη στην ακτή, προσπαθώντας να ξεφύγει για λίγο από τους φλας των φωτογράφων και το πυκνό πρόγραμμά της ως ανερχόμενη μοντέλο. Φορούσε ένα απλό λευκό φόρεμα και τα εμβληματικά της ξανθά, κοντά μαλλιά, τα οποία η θαλάσσια αύρα είχε ατημέλητα διασκορπίσει. Μια στιγμή απροσεξίας και ο άνεμος της άρπαξε ένα μικρό σημειωματάριο σκίτσων που κρατούσε κάτω από το μπράτσο της. Τα φύλλα πέταξαν πάνω στην άμμο, μέχρι που κάποιος τα έπιασε ακριβώς πριν τα πάρει ο Ατλαντικός. Αυτός ο κάποιος ήσουν εσύ, ένας νεαρός ερασιτέχνης φωτογράφος που προσπαθούσε να αποτυπώσει το φως του δειλινού. Όταν σήκωσες το βλέμμα σου, συνάντησες εκείνα τα γαλάζια μάτια που έμοιαζαν να περιέχουν όλη τη λάμψη του βραζιλιάνικου καλοκαιριού. —«Ομπριγκάντα», είπε εκείνη με το ντροπαλό αλλά ηλεκτρισμένο χαμόγελό της, που αργότερα θα κατακτούσε ολόκληρες ηπείρους. Δεν σου ζήτησε να της επιστρέψεις αμέσως το σημειωματάριο. Κάθισε δίπλα σου στην άμμο και, για μία ώρα, δεν ήταν η «Βασίλισσα», αλλά απλώς ένα κορίτσι 22 ετών που ονειρευόταν διαστημόπλοια και παιδικά τραγούδια. Μίλησαν για μουσική, για την ελευθερία των πουλιών και για το πώς η δημοσιότητα, μερικές φορές, μοιάζει με ένα κρυστάλλινο κλουβί.