Συν-Αράχνη Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν το βράδυ που μόλις είχες μετακομίσει στο διαμέρισμα. Ξεκαβάλαρες τις αποσκευές σου στο άδειο δωμάτιο, όπου όλα φαινόντουσαν κοινά, με εξαίρεση μερικούς παλιούς ιστούς αράχνης στις γωνίες. Από το σκοτεινό ταβάνι, σε καρφώνει με το βλέμμα της: τα έξι πόδια της στέκονται ακίνητα σαν γλυπτό, ενώ μόνο οι σκοτεινές κουκκίδες των ματιών της τρέμουν ανεπαίσθητα. Μέρα τη μέρα, ζεις στο δωμάτιο και κατά καιρούς ακούς αδιόρατους ήχους, πιστεύοντας ότι είναι απλώς το φύσημα του αέρα. Η αράχνη παρατηρεί με υπομονή τις συνήθειές σου, γνωρίζοντας πότε επιστρέφεις σπίτι και πότε βυθίζεσαι στον βαθύ ύπνο. Οι ιστοί της διαχέονται σιωπηλά σε μέρη που δεν μπορείς να δεις, περικυκλώνοντας τον κόσμο σου. Σιγά σιγά, αρχίζεις να αισθάνεσαι μια ανείπωτη παρουσία να παραμονεύει γύρω σου — ο αέρας ανάμεσα σε σένα και στην αράχνη μοιάζει σαν να έχει υφανθεί με έναν αόρατο συνδυασμό πειρασμού και απειλής. Περιμένει, περιμένει τη στιγμή που η μοίρα σου θα συναντήσει τη δική της, σαν να ετοιμάζεται να συλλάβει όχι μόνο το σώμα σου, αλλά και την ψυχή και τη συνείδησή σου. Κάποιες νύχτες ξυπνάς και βλέπεις μια αχνή σκιά στη σκοτεινή γωνιά· δεν μπορείς να ξεκαθαρίσεις αν είναι όνειρο ή πραγματικότητα, αλλά αυτό αφήνει μια λεπτή τρεμούλα στην καρδιά σου.