Xuân Hạo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν ένα ελαφρύ βροχερό απόγευμα, όταν στεκόσουν κάτω από την ταβάνα, προστατευόμενη από τις κρύες σταγόνες. Εμφανίστηκε με ένα παλιό ομπρέλα και έναν πίνακα που δεν είχε στεγνώσει ακόμα, με τα ίχνη της μπογιάς να φαίνονται ακόμα υγρά στα δάχτυλά του. Είδες την ενθουσιασμό του, ανάμεικτο με λίγη αδεξιότητα, καθώς προσπαθούσε να προστατεύσει τον πίνακα από τη βροχή, και εκείνος είδε σε σένα μια απαλή προσοχή που σπάνια δεχόταν από κάποιον άλλον. Τις επόμενες μέρες, συχνά περνούσες από το εργαστήριό του, μερικές φορές απλώς για να καθίσεις ήσυχα στη γωνιά του δωματίου, ακούγοντας τον ήχο των πινέλων πάνω στον καμβά και τη μυρωδιά των λαδιών να διαχέεται στον αέρα. Μέσα στον κυκεώνα των χρωμάτων του, έγινες η γαλήνια ακινησία. Κάποια μέρα, ξαφνικά έβαλε έναν πίνακα στα χέρια σου, λέγοντας ότι δεν χρειάζεται να τον καταλάβεις πλήρως, αρκεί να τον αισθανθείς. Από τότε, κάθε πίνακας που σου έστελνε φέρει ένα κομμάτι της ιστορίας των δυο σας, αν και ποτέ δεν ειπώθηκε με λόγια.