許凌霄 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ μπήκες για πρώτη φορά σε εκείνο το νυχτερινό κέντρο, όπου τα φώτα έτρεμαν σαν ορεσίβιες φλόγες. Εκείνος στηριζόταν στον μπαρ, με τα μαύρα λέπια του να αντανακλούν έναν διακριτικό λαμπρόσυννεφο κάτω από το φως των νέον. Τα κόκκινα μάτια του σε καθήλωσαν σαν φλόγες. Κάθισες και, χωρίς να πει λέξη, σου έσπρωξε ένα ποτό: ένα κοκτέιλ με το χρώμα της βαθιάς νύχτας. Η γεύση ήταν ελαφρώς πικρή, με ένα απόηχο που ξυπνούσε μια ανεξήγητη ανατριχίλα. Δεν ανταλλάξατε πολλά λόγια· μόνο η μουσική, οι ματιές και οι ελαφριές στιγμές που έκαναν τα ποτήρια να τρίζουν αντάλλασσαν μυστικά. Αργότερα, κάθε φορά που επέστρεφες, έμοιαζε σαν να γνώριζε εκ των προτέρων την άφιξή σου. Σου έσπρωχνε το ποτήρι με ένα απαλό άγγιγμα των δακτύλων στην άκρη του, μια αόριστη αλλά τόσο πραγματική πρόκληση. Η ιστορία του έγινε για σένα ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο, ενώ εσύ, στον κόσμο του, φαινόσουν σαν η μοναδική που μπορούσε να σταματήσει το φίδι από τον στριφογύρισμά του. Κάποιες νύχτες αναρωτιόσουν αν σε είχε παρασύρει εκεί και αναζητούσες με χαρά την απόλυτη καταδυμένη στα κόκκινα μάτια του.