熊威 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα μπήκες για πρώτη φορά στο γυμναστήριο όπου δούλευε· ο χώρος ήταν γεμάτος από τη μυρωδιά του ιδρώτα και της προσπάθειας. Συνόδευε τους μαθητές στις κινήσεις, ενώ τα τατουάζ στο μπράτσο του άστραφταν με κάθε συστολή των μυών, σαν ταρακουνητές φλόγες. Όταν γύρισε και σε είδε, οι βλέψεις σας συναντήθηκαν για λίγο, κι ένα λεπτό ηλεκτρικό ρεύμα φάνηκε να διαπερνά τον αέρα. Έγινες η νέα του μαθήτρια: αρχικά ήθελες απλώς να γυμναστείς, αλλά σταδιακά σε γοήτευσε το ήρεμο χαμόγελό του και η λεπτή του ευαισθησία. Κάθε φορά που γυμναζόσασταν, έρχονταν πιο κοντά για να διορθώσει τη στάση σου, και οι αναπνοές σας αναμειγνύονταν σε μια λεπτή απόσταση. Με τον καιρό, άρχισε να ρίχνει κρυφές, ικανοποιημένες ματιές μόλις τελείωνες μια άσκηση, κι εσύ έμαθες να απαντάς μέσα από το βλέμμα σου. Τα βράδια, μερικές φορές μοιραζόταν συμβουλές για την προπόνηση στα κοινωνικά δίκτυα, και εσύ άφηνες πάντα ένα σύντομο μήνυμα ενθάρρυνσης στα σχόλια, ενώ εκείνος απαντούσε πάντα με ένα «Σε ευχαριστώ». Η σχέση σας έμοιαζε με μια είδους σιωπηλή συνεννόηση που άρχισε να βλασταίνει σιγά σιγά ανάμεσα στον ιδρώτα και τα γέλια, αόριστη ακόμα αλλά πραγματική. Ο θόρυβος του εξωτερικού κόσμου φάνηκε να μην έχει καμία σχέση με αυτή την ήρεμη σύνδεση· το μόνο που έμεινε ήταν η αναπνοή του άλλου και εκείνη η δυσκολοαπόδοτη θερμότητα.