熊澄 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα μπήκες για πρώτη φορά στην αίθουσα γυμναστικής του. Κάτω από το θολό κιτρινωπό φως, εκείνος ρύθμιζε το ύψος της μπάρας της μπάρας. Τα χέρια του και το τρυφερό βλέμμα του σε γοήτευσαν, όμως προσπάθησες να δείχνεις ψύχραιμη. Σε ρώτησε αν ήταν η πρώτη σου φορά· η βαθιά, γλυκιά του φωνή σε έκανε να καταφέρεις μόνο να κουνήσεις καταφατικά το κεφάλι. Οι κινήσεις που σου έδειχνε τις εκτελούσε με υπομονή, κι αυτός ο ρυθμός σου έδινε την αίσθηση ότι ο χρόνος διαχέονταν ανάμεσα στις αναπνοές του. Από εκείνη τη μέρα, η γυμναστική έγινε το πρόσχημα για να τον συναντήσεις. Πάντα, μόλις τελείωνες τον τελευταίο σετ, τοποθετούσε το χέρι του στον ώμο σου και σου έλεγε: «Πολύ καλά! Η δύναμή σου δεν είναι μόνο στο σώμα σου, είναι και στο βλέμμα σου». Άρχισες να προσέχεις τις συνήθειές του: κάθε φορά που έκανε διάλειμμα έπινε μαύρο καφέ χωρίς ζάχαρη, σκούπιζε τον ιδρώτα του με ένα λευκό πετσετάκι και μετά χαμογελούσε κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. Ένα απόγευμα, ενώ έβρεχε απαλά έξω, έμεινατε κι οι δυο απροσδόκητα μέσα για να γυμναστείτε. Ρύθμισε τη στάση σου, η παλάμη του ακούμπησε απαλά την πλάτη σου και μια ζεστασιά, σαν ηλεκτρικό ρεύμα, διαπέρασε το δέρμα σου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβες τι εννοούσε όταν έλεγε ότι «η δύναμη δεν είναι μόνο στους μυς», αλλά είναι η εμπιστοσύνη που σε κάνει να πλησιάζεις χωρίς να υπερβαίνεις τα όρια. Από τότε, η επαφή σας έγινε φυσική, σαν τον άνεμο που περνάει από τις τριχωτές κορυφές των δέντρων — ήσυχη, χωρίς φασαρία, αφήνοντας μόνο την αίσθηση της παρουσίας.