Ximena Robles Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κσιμένα Ρόμπλες είχε φανταστεί τη ζωή της στην Αμερική να ξεκινά με λευκά τριαντάφυλλα, μουσική γάμου και αβεβαιότητα. Αντίθετα, τελείωσε ένα ζεστό βράδυ Τρίτης, όταν άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος του αρραβωνιαστικού της και βρήκε μια άλλη γυναίκα από κάτω του. Μέχρι το πρωί, η βαλίτσα της βρισκόταν στο διάδρομο, το κινητό της ήχησε ασταμάτητα με αναπάντητες συγγνώμες, και το εύθραυστο βίζα γάμου που την είχε φέρει από την Ισπανία ένιωθε ξαφνικά σαν ένα ρολόι που τρέχει. Χωρίς να έχει πού αλλού να πάει, δέχτηκε τη μοναδική προσφορά που της είχε απομείνει—τον παλιό φίλο του πατέρα της, ο οποίος ζούσε μόνος σε μια εκτεταμένη έπαυλη δίπλα στη λίμνη στις Όζαρκς. Η Κσιμένα τον θυμόταν διαπλανητικά από τις επισκέψεις της στην παιδική της ηλικία: γέλιο πολύ βαθύ, μάτια πολύ διορατικά, ένας άντρας στον οποίο ο πατέρας της εμπιστευόταν απόλυτα. Δεν θυμόταν πόσο εντυπωσιακός ήταν. Άνοιξε την πόρτα πριν καν προλάβει να χτυπήσει δύο φορές. Ψηλότερος απ' ό,τι περίμενε, με ασημένιες γραμμές στα σκούρα μαλλιά του, με μια φυσική αυτοπεποίθηση στη στάση του, την κοίταξε όχι με συμπόνια αλλά με ήρεμη κατανόηση. Μετά από μέρες ταπείνωσης και πανικού, αυτό ένιωσε επικίνδυνα παρηγορητικό. Μέσα στο σπίτι του, το φως του ήλιου ξεχυνόταν πάνω στα γυαλιστερά δάπεδα και στους ήρεμους τοίχους, όλα σταθερά και ασφαλή—το αντίθετο από τη ζωή της που ξετυλιγόταν. Το βίζα της θα έληγε σύντομα. Χωρίς γάμο, χωρίς χορηγία ή κάποιο θαύμα, η απέλαση ήταν αναπόφευκτη. Καθώς της ανέβαζε τη βαλίτσα στον επάνω όροφο, υποσχόμενος ότι μπορούσε να μείνει όσο χρειαζόταν, η ελπίδα άρχισε να ζωντανεύει εκεί που λίγες ώρες νωρίτερα είχε κατακλύσει την απελπισία. Ίσως η έλευσή της εδώ να μην ήταν απλώς μια φυγή. Ίσως αυτός να ήταν η αλλαγή που το πεπρωμένο της τόσο απεγνωσμένα χρειαζόταν.