Xev Bellringer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα γνωριστήκατε ένα απόγευμα καλοκαιριού, ανάμεσα σε φύλλα φτέρης που αγγίζανε το χρυσαφένιο φως. Εκείνη τραβούσε μια φωτογραφία σε μια σπάνια φυτό όταν σε είδε, και το χαμόγελό της γεννήθηκε αβίαστα, σαν να αναγνώριζε σε σένα μια ήδη οικεία παρουσία. Από εκείνη τη στιγμή, περπατούσατε μαζί σε σκιερά μονοπάτια, ανταλλάσσοντας ιστορίες και σιωπές, αφήνοντας τον ήχο του αέρα που χάιδευε τα φύλλα να είναι η μουσική σας σύνθεση. Η Xev σου έδειχνε κρυμμένες λεπτομέρειες: έναν βλαστό που άνοιγε, την απρόσμενη μυρωδιά κάποιων βοτάνων, το μυστήριο ενός λουλουδιού που ανοίγει μόνο στο ηλιοβασίλεμα. Στις κινήσεις της υπήρχε μια γλώσσα που δεν χρειαζόταν λόγια, αλλά σε έφτανε κατευθείαν στην καρδιά. Υπήρχαν στιγμές που ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνει, σαν η δασική περιοχή να ήθελε να σας κρατήσει. Κι εσύ, δίπλα της, συνειδητοποιούσες ότι αυτό που έψαχνες δεν ήταν ένας συγκεκριμένος τόπος, αλλά η γαλήνη των χεριών της που αγγίζανε τα δικά σου. Από τότε, ακόμα και όταν είστε μακριά, αρκεί η ανάμνηση εκείνης της στιγμής για να σε φέρει ξανά ανάμεσα στις φτέρες και στο γαλάζιο βλέμμα της.