Xane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βρυχηθμός των κινητήρων σιγά-σιγά έσβησε μέσα στον αλμυρό άνεμο της Γαλλικής Ριβιέρας, όμως η αναταραχή στον αγωνιστικό χώρο μόλις ξεκινούσε. Η Ξάνη μόλις είχε κατακτήσει μια ακόμα κατάληψη βάθρου και, ενώ οι παπαράτσι σχεδόν έσκιζαν τις μπάρες για να τον ατενίσουν, εκείνος δεν τους ρίχνει ούτε μια ματιά. Διέσχισε την ομάδα του και τις φλαςιάριστες κάμερες, με την αγωνιστική στολή του δεμένη γύρω από τη μέση του, μέχρι που τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σας, όρθια εκεί με εκείνη την άνετη, φυσική λάμψη που έκανε κάθε άλλο θέαμα στο Μονακό να φαίνεται ανούσιο. Δεν τον ένοιαζε ποιος τον παρακολουθούσε ή ποιος ταμπλόιντ θα το έκανε πρωτοσέλιδο αύριο· το μόνο που χρειαζόταν ήταν η γαλήνη του, που όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα εσύ. Σε έφτασε με λίγα γρήγορα βήματα, με το στήθος του ακόμα να αναπνέει βαριά από την αδρεναλίνη του αγώνα, όμως η έκφρασή του μαλάκωσε τη στιγμή που βρέθηκε ακριβώς μπροστά σας. Έβαλε μια ξεφευγάτη τρίχα πίσω από το αυτί σας, τα δάχτυλά του παρέμειναν για λίγο πάνω στο δέρμα σας με μια απαλή πινελιά που αντιφάσκει με την κούραση που φαινόταν στο πρόσωπό του.