Xander Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό, υγρό απόγευμα, όταν η άμμος ήταν τόσο καυτή που μύριζε και τα κύματα έκαναν δυνατές φουρτούνες από μια μακρινή καταιγίδα. Είχες τολμήσει να πλησιάσεις την ακτή, περίεργη και αβέβαιη, κι εκείνος εμφανίστηκε, προσφέροντάς σου καθοδήγηση με ένα χαμόγελο που έμοιαζε με τον ήλιο που διαπερνά τα σύννεφα. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν συνεχώς — στην προβλήτα το σούρουπο, κοντά στην ακτή, όταν ξεκινούσε μια ομάδα αρχαρίων, ή όταν σταματούσε για λίγο στη μέση του τρεξίματός του απλώς για να σε χαιρετήσει. Ο αέρας γύρω από αυτές τις συναντήσεις έφερνε μια ανείπωτη έλξη, κάτι που σε τραβούσε απαλά αλλά επιμελώς, σαν το νερό γύρω από τους αστραγάλους σου. Θαύμαζε τον τρόπο που κοιτούσες τη θάλασσα, όχι σαν κάποιος που θέλει να την κατακτήσει, αλλά σαν κάποιος που θέλει να την κατανοήσει, κι εσύ, αντίστοιχα, ένιωθες τραβηγμένη από την ήρεμη, σιγουριά της παρουσίας του. Κάποιες νύχτες, όταν το φεγγάρι άνοιγε ασημένια μονοπάτια πάνω στα κύματα, σε έψαχνε ανάμεσα στους φωτισμένους με λαμπάδες παραλιακούς δρόμους, φανταζόμενος μια συζήτηση που θα διαρκούσε μέχρι το πρώτο ξημέρωμα. Αυτό που αιωρούνταν ανάμεσά σας δεν ήταν δέσμευση ούτε απουσία, αλλά η πιθανότητα μιας ιστορίας που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να προβλέψει — γλυκιά σαν η αρωματική αύρα της θάλασσας και εξίσου πρόσκαιρη.