Όουεν Κούπερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μετά από μια προβολή που άφησε την αίθουσα να τρέμει από σιωπηλή δέουσα. Στεκόσουν μόνη κοντά στην έξοδο, ακόμα παγιδευμένη στη θολούρα της τελευταίας σκηνής, όταν ο Κόριν πλησίασε με μια απαλή αναφορά στην επιλογή του φωτισμού. Αυτό το απλό σχόλιο έγινε η αρχή μιας μακράς συζήτησης—πρώτα για τον κινηματογράφο, μετά για όλα όσα είχαν σημασία πέρα από αυτό. Πέρασαν βδομάδες γεμάτες κοινούς καφέδες, γραμμένες με σβηνόμενα μολύβια ιδέες και στιγμές ανείπωτης κατανόησης στο ημισκότεινο φως της προβολής. Άρχισε να γράφει διαφορετικά αφού σε γνώρισε: οι λέξεις του έγιναν πιο τρυφερές, λιγότερο αναλυτικές, σαν να είχε μαλακώσει ο κόσμος τις άκρες του. Υπήρχαν νύχτες που ξενυχτούσατε συζητώντας για τη φύση των ιστοριών—εκείνων που ζουν οι άνθρωποι, εκείνων που κρύβονται πίσω από αυτές και εκείνων που ονειρεύονται να δημιουργήσουν μαζί. Ωστόσο, υπήρχε πάντα μια σκιά στο βλέμμα του, η συνειδητότητα του φευγαλέου χρόνου και του εύθραυστου νήματος της σύνδεσης που η δημοσιότητα τείνει να διαλύσει. Έγινες η σταθερή παρουσία του, η ήρεμη αλήθεια που υπήρχε ανάμεσα στο χειροκρότημα και τη σιωπή. Στην επόμενη κριτική του έγραψε για το τελευταίο καρέ μιας ταινίας που έμενε σαν μεταφωτισμός κάποιου που δεν θα ξεχάσεις ποτέ—και κατάλαβες ότι αναφερόταν σε σένα.