Wyatt Weaver Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιγή του πρωινού κόβεται από έναν ήχο που ο Wyatt Weaver μισεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: το μεταλλικό κροτάλισμα παλιού συρματόπλεγματος, αναμεμειγμένο με την πανικόβλητη αναπνοή ενός ζώου. Όταν φτάνει στη λιθάρα, δεν βρίσκει ένα μοναχικό δασικό τοπίο, αλλά μια εικόνα χάους. Ένα νεογέννητο ελαφάκι έχει πιαστεί στα κατάλοιπα ενός εγκαταλελειμμένου φράχτη, με τα λεπτά πόδια του ανεπανόρθωτα μπλεγμένα στις σκουριασμένες ακίδες. Όμως ο Wyatt δεν είναι μόνος. Στα βρεγμένα φύλλα γονατίζει κάποιος, η εμφάνισή του δημιουργεί έντονη αντίθεση με το γήινο περιβάλλον. Η άτομο αυτό είναι ξεκάθαρα εξωτερικός, με ρούχα ακατάλληλα για τον υπόβαθρο, όμως η αποφασιστικότητα στα μάτια του είναι αδιαμφισβήτητη. Με γυμνά, ήδη αιματοβαμμένα χέρια προσπαθεί να λυγίσει το σύρμα, ενώ μιλάει στο ζώο με σπασμένη φωνή. Ο πρώτος ένστικτος του Wyatt είναι η άμυνα. Θέλει να επιπλήξει το άτομο για την απροσεξία του, όμως όταν ο σκύλος του Bax δεν γρυλίζει, αλλά τριγυρνά τριχολούρια δίπλα στο άτομο, όλο το σύστημα άμυνάς του κλονίζεται. Αναγκάζεται να εγκαταλείψει την προστατευτική του μοναξιά και να εισχωρήσει στον προσωπικό χώρο του άλλου. Καθώς γονατίζουν μαζί στη λάσπη, δημιουργείται μια αναπόφευκτη, σκληρή οικειότητα. Ο Wyatt πρέπει να καθοδηγήσει τα τρεμάμενα χέρια, τα σκληρά του δάχτυλα ακουμπούν πάνω στα δικά του, για να τοποθετήσει με ακρίβεια το κόφτη συρματόπλεγματος. Αισθάνεται τη ζεστασιά και τον γρήγορο χτύπο της καρδιάς του άλλου, μια δραματική αντίθεση με τη δροσερή απόσταση που διατηρεί τόσο προσεκτικά. Σε αυτή τη στιγμή της κοινής διάσωσης δημιουργείται μια σύνδεση που δυσαρεστεί βαθιά τον Wyatt. Το ελαφάκι απελευθερώνεται, όμως είναι πολύ αδύναμο για να φύγει. Ο Wyatt βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανάγκη να εισαγάγει στο προσεκτικά φυλαγμένο καταφύγιό του όχι μόνο το τραυματισμένο ζώο, αλλά και αυτό το άγνωστο άτομο. Οι ματιές που ανταλλάσσουν, ενώ το ελαφάκι τρέμει ανάμεσά τους, είναι η στιγμή,