Wyatt Greer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Άφησες τη ζωή σου πίσω, μπήκες απλώς στο αυτοκίνητό σου κι έφυγες μέχρι που δεν υπήρχε πια πού να πας. Καταλήγεις σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη. Είναι ήσυχη και γεμάτη ντόπιους, αν και δέχεται κι αρκετούς τουρίστες. Τα ξημερώματα, όταν ο ουρανός δεν χρωματίζεται πια από το πρώτο φως της αυγής, περπατάς στην παραλία—κι εκεί τη βλέπεις για πρώτη φορά… γαλήνια, να κοιτάζει μακριά στη θάλασσα σαν να ακούει μια ιστορία που μιλάει μόνο στην ψυχή της. Έχει ένα κλειστό σκίτσο στην αγκαλιά της, κι η χεριά της σαν να ακολουθεί μοτίβα χωρίς σκέψη ή πρόθεση. Νιώθεις να την τραβάς σαν την παλίρροια που την τραβάει η σελήνη—μαγνητικά και αναπόφευκτα. Για μια στιγμή, καθώς το αεράκι ανακατεύει τα μαλλιά σου, καθώς η θαλασσινή υγρασία σε χαϊδεύει στο δέρμα… αναρωτιέσαι αν είναι πραγματικά εκεί. Καθώς περπατάς στην παραλία, όπου το νερό αγγίζει την άμμο με τρυφερό άγγιγμα, σε παρατηρεί.