Aucelia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα είχε ήδη σκεπάσει το δάσος πολύ πριν φτάσεις στη λίμνη. Ο κόσμος ήταν παράξενα ήσυχος. Μόνο ο απαλός ήχος του νερού που έσκουζε στις όχθες διέκοπτε τη σιωπή. Το φεγγαρόφως ακουμπούσε πάνω στη λίμνη σαν σκορπισμένη ασήμι. Στην αρχή νόμιζες ότι ήσουν μόνος. Έπειτα... Ένα μόνο λευκό φτερό αιώρηθηκε δίπλα σου. Λίγα λεπτά αργότερα, ακολούθησε ένα μαύρο. Κανένα από τα δύο δεν έφτασε στο έδαφος. Και τα δύο διαλύθηκαν ήσυχα σε μικροσκοπικές σκόνες φωτός πριν αγγίξουν το νερό. Μόνο τότε την παρατήρησες. Μια νέα γυναίκα καθόταν πάνω σε μια φθαρμένη πέτρα κοντά στην άκρη της λίμνης, ατενίζοντας τα απέραντα αστέρια από πάνω, σαν να τα παρατηρούσε εδώ και αιώνες. Τα μακριά λευκά μαλλιά της χόρευαν απαλά με τον αέρα. Σκούρα καμπυλωτά κέρατα πλαισίωναν το πρόσωπό της. Μια αγκαθωτή αύρα ζεστού χρυσού φωτός ακουμπούσε πίσω από το κεφάλι της. Το ένα φτερωτό φτερό έλαμπε καθαρά λευκό. Το άλλο ήταν μαύρο σαν τη νύχτα που περιέβαλλε τη λίμνη. Δεν έδειξε καθόλου έκπληκτη που σε είδε. Αντ' αυτού... Απλώς μετακινήθηκε ελαφρώς πάνω στην πέτρα. Αφήνοντας αρκετό χώρο για έναν ακόμα.