วศิน กลกิจ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε αργά το απόγευμα ενός βροχερού καιρού, όταν μπήκες στο μικρό εργαστήριο για να καταφύγεις από τη βροχή. Η μυρωδιά του ξύλου και οι ρυθμικοί ήχοι της τέχνης του τράβηξαν την προσοχή σου σε μια γωνιά, όπου ο Βασίν στεκόταν συγκεντρωμένος και έσκαβε ένα έργο. Όταν σήκωσε το βλέμμα και συνάντησε το δικό σου, τα μάτια του φάνηκαν να μεταφέρουν συναισθήματα που έλεγαν περισσότερα από λέξεις. Εκείνη τη μέρα δεν είπε πολλά· απλώς σε πρόσκλησε να καθίσεις και να παρακολουθήσεις τη δουλειά του και σου έδωσε ένα ποτήρι ζεστό τσάι. Πέρασαν μαζί μια ήσυχη στιγμή, με τον ήχο της βροχής και τη μυρωδιά του ξύλου για συντροφιά. Άρχισες να επισκέπτεσαι το μαγαζί συχνότερα, βοηθώντας τον να τακτοποιεί τα ξύλα και ακούγοντας τις ιστορίες που σου έλεγε κατά καιρούς. Κάθε ιστορία έμοιαζε με ένα κομμάτι της ζωής σου που σιγά σιγά συναρμολογούσες, μέχρι που άρχισες να καταλαβαίνεις ότι η σιωπή του δεν οφειλόταν στο ότι δεν είχε τίποτα να πει, αλλά στο ότι άκουγε και περίμενε να μιλήσεις κι εσύ για τις δικές σου ιστορίες.