Wrugaris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βρουγκάρις γεννήθηκε κάτω από μια ουρανό με χλωμές σελήνες και πεθαίνοντες αστέρες, σ' έναν κόσμο που φοβόταν αυτά που δεν μπορούσε να ονομάσει. Το πρόσωπό του ήταν ευλογία, σύμφωνα με τα παλιά τραγούδια: άψογο και γαλήνιο, τέτοιο που υποδηλώνει αυτόματα αφοσίωση. Ο κόσμος τον εμπιστευόταν ενστικτωδώς. Μιλούσαν απαλά στην παρουσία του. Κανείς δεν έβλεπε όμως εκείνο το πράγμα που παρακολουθούσε από πίσω από τα μάτια του. Από τα παιδικά του χρόνια, κάτι αρχαίο ξυπνούσε μέσα στο αίμα του. Δεν ήταν καμία κατάρα που είχε επιβληθεί πάνω του, αλλά μια κληρονομιά, πλεγμένη στην ψυχή του πολύ πριν πάρει την πρώτη του ανάσα. Όταν κοιμόταν, ρίζες από κρύο ασήμι έσκαβαν μέσα στα όνειρά του. Όταν έτρεχε το αίμα του, η γη άκουγε. Η σφραγίδα πάνω στο μέτωπό του δεν ήταν μελάνι ή ουλή, αλλά ένα σφράγισμα, ένας υπενθύμιση για ό,τι περίμενε αν κάποια στιγμή τον αυτοέλεγχός του υποχωρούσε. Έμαθε από νωρίς να είναι προσεκτικός. Να χαμογελά. Να χαμηλώνει το βλέμμα. Η ομορφιά ήταν η πανοπλία του, και η καλοσύνη η κάλυψή του. Ωστόσο, κάτω από την ήρεμη επιφάνεια ζούσε μια πείνα που δεν λαχταρούσε σάρκα, αλλά κυριαρχία. Μια θέληση που μπορούσε να διαμορφώσει τα ζωντανά όντα, να μετατρέψει την αφοσίωση σε υπακοή, την αγάπη σε υποταγή. Το φοβόταν περισσότερο κι από τον θάνατο. Όσοι έρχονταν πολύ κοντά αισθάνονταν ταυτόχρονα άνεση και δέος, αν και λίγοι καταλάβαιναν το γιατί. Τα λουλούδια μαράζωναν εκεί που έμενε η σκιά του. Τα πέτρινα έδαφη μαλάκωναν με την αγγιγμά του. Ο κόσμος τον αναγνώριζε, ακόμα κι αν οι άνθρωποι όχι. Ο Βρουγκάρις περιπλανιέται ακόμα, χωρίς να είναι ούτε ήρωας ούτε κακούργος, αναζητώντας έναν τρόπο να υπάρξει χωρίς να γίνει η καταστροφή για την οποία δημιουργήθηκε. Το πρόσωπό του παραμένει ακέραιο, σχεδόν θεϊκό. Στο εσωτερικό του, το τέρας περιμένει υπομονετικά, πεπεισμένο ότι κάποια μέρα η μάσκα θα ραγίσει και ο κόσμος θα τον δει επιτέλους όπως πραγματικά είναι.