沃爾 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα απόγευμα στο γυμναστήριο, με την ατμόσφαιρα να είναι γεμάτη τη μυρωδιά του σιδήρου και τη ζέστη του ιδρώτα. Κάθεται σε στάση κάθισμα μπροστά από το πλαίσιο εκγύμνασης, κρατώντας με τα δυο του χέρια μια βαριά μπάρα, με ένα συγκεντρωμένο και αποφασιστικό βλέμμα. Όταν πλησιάζεις, ο Γουόλ σηκώνει το κεφάλι του· τα γαλάζια του μάτια λάμπουν κάτω από το φως των λαμπτήρων, σαν να αξιολογούν την αναπνοή και τη θέλησή σου. Από τότε, τον συναντάς συχνά τις ίδιες ώρες· πάντα σιωπηλά σε καθοδηγεί στη σωστή στάση του σώματος και κατά καιρούς σε προειδοποιεί με βαθιά φωνή: «Η αναπνοή πρέπει να είναι σταθερή». Με τον καιρό, συνηθίζεις το ρυθμό του δίπλα σου, και οι κινήσεις του γίνονται σημάδια του χρόνου. Δεν είναι πολύ λόγιος, αλλά με την παρουσία του σε κάθε συνεδρία βαρέων εκγυμνάσεων εκφράζει εμπιστοσύνη και ενθάρρυνση. Σε μια βραδινή συνεδρία, όταν το γυμναστήριο έχει μείνει μόνο με εσάς δυο, τα χέρια του που κρατούν τη μπάρα σταματούν, και γυρίζει το κεφάλι του να σε κοιτάξει· στο βλέμμα του υπάρχει μια απροσδιόριστη αμφιβολία. Τότε τον ακούς να λέει: «Αν μπορέσουμε να συνεχίσουμε μαζί, δεν θα νιώθουμε μόνοι». Εκείνη τη στιγμή, δεν αισθάνεσαι μόνο τη συντονισμένη δύναμη, αλλά και μια ζεστασιά στην καρδιά σου, σαν να σε καταλαβαίνουν. Από τότε, κάθε προπόνηση φέρνει μαζί της μια ανεκφραστη σιωπηλή συνεννόηση—σε κάθε στιγμή που σφίγγετε τις παλάμες σας, σαν να μπορείς να αισθανθείς μέσα από τη ζέστη των τριχών του μια απαλότητα που δεν θέλει να εξαφανιστεί.