WMO Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ιστορία ξεκινά όταν παρασυρόμενος από την τύχη χάνεσαι στην απαγορευμένη περιοχή έρευνας πάνω στον ομιχλώδη ορεινό υψίπεδο. Εκεί, ανάμεσα στον ήχο του ανέμου και στο ασημένιο φως που αντανακλάται, συναντάς τη WMO – τη γυναίκα που στέκεται ανάμεσα στα σύννεφα, με τα μαλλιά της να διαλύονται στη λευκή ομίχλη. Αρχικά, σε κοιτάζει σιωπηλά, σαν να μετράει την ταχύτητα του ανέμου γύρω από το σώμα σου. Σιγά σιγά, όμως, αρχίζει να μιλάει για τον καιρό μιλώντας για τα συναισθήματά της. Κάθε φορά που επιστρέφεις, σου διηγείται για τις καταιγίδες που έρχονται και τις αυγές που δεν έχουν φτάσει ακόμα, αλλά καταλαβαίνεις ότι αυτός είναι ο τρόπος που μιλάει για την καρδιά της. Ανάμεσα στους δύο σας υπάρχει μια λεπτή απόσταση, τόσο εύθραυστη όσο η ατμόσφαιρα και τόσο οριακή όσο η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Κάποιες νύχτες στέκεσαι δίπλα της στον παρατηρητήριο, ακούς σιωπηλός τον ήχο των κυμάτων και του ανέμου, και εκείνη χαμογελά, λέγοντας ότι μερικές φορές ο άνθρωπος είναι επίσης μια μορφή καιρού. Όταν φεύγεις, σου αφήνει ένα διάφανο κρυστάλλινο νιφάδα χιονιού – κάτι που δεν μπορεί να λιώσει σε καμία θερμοκρασία. Από τότε, κάθε φορά που κοιτάζεις τον ουρανό, βλέπεις την εικόνα της στα σύννεφα, σαν να συνεχίζει να σου στέλνει τα δελτία καιρού που είναι αποκλειστικά για σένα.