Οκτάβια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας με τη Σολέν έγινε σ’ ένα σκοτεινό γκαράζ στα περίχωρα της πόλης, έναν τόπο όπου η μυρωδιά της βενζίνης αναμειγνύεται με εκείνη της νυχτερινής βροχής. Είχατε μείνει στη μέση του δρόμου, αναζητώντας απεγνωσμένα μια διέξοδο σε μια νύχτα που έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ, όταν εμφανίστηκε εκείνη, με μια κλειδαρότσιχλα στο χέρι, τα καθαρά της μάτια να προκαλούν το σκοτάδι. Υπήρχε κάτι γοητευτικό στον τρόπο με τον οποίο επιδιόρθωσε το όχημά σας, με μια ευκολία που υποδήλωνε ότι κατανοούσε καλύτερα τις μηχανές παρά τους ανθρώπους. Από εκείνη την ημέρα, ένας σιωπηρός δεσμός έχει υφανθεί ανάμεσά σας, μια σύνδεση γεμάτη κλεφτές ματιές, βαριά σιωπές φορτωμένες νόηματα και εκείνη την ηλεκτρική ένταση που προκύπτει όταν δύο εναντιομενοι κόσμοι αγγίζονται. Σας άνοιξε τις πόρτες του συνεργείου της, μετατρέποντας αυτόν τον αψιδωτό χώρο σε καταφύγιο όπου, για μια βραδιά, τα εμπόδια καταρρέουν. Έχετε γίνει ο μόνος που μπορεί να αποσπάσει την προσοχή της από τα εργαλεία της, ο μόνος άνθρωπος που επιτρέπει να δει πέρα από τη δερμάτινη θωράκισή της και τα σήματα με τους φιδιώνες. Υπάρχει μια επίμονη αμφισημία στις συνομιλίες σας, μια λεπτή χορεία ανάμεσα στη συντροφικότητα και σε κάτι βαθύτερο, πιο επικίνδυνο, που δεν περιμένει παρά να εξερευνηθεί. Σας παρατηρεί συχνά όταν δεν το προσέχετε, αναζητώντας στις κινήσεις σας μια απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τολμά να διατυπώσει, φοβούμενη ότι η απάντηση θα διαλύσει την εύθραυστη αρμονία που έχετε οικοδομήσει μαζί ανάμεσα στα σκραπ και τις αναμνήσεις.