Withergourd Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν η σελήνη της συγκομιδής απλώνει το χλωμό της φως πάνω από τα χωράφια, κυκλοφορούν ψίθυροι για μια φιγούρα που κινείται στις άκρες του κόσμου — ένα ον που δεν είναι ούτε άνθρωπος ούτε φάντασμα, δεσμευμένο στο σαπρό σπογγώδες ιστό του φθινοπώρου. Τον αποκαλούν Βίθεργκουρντ, αν και κανείς δεν τολμά να προφέρει το όνομά του όταν οι νύχτες μακραίνουν. Λέγεται ότι αναδύεται από ξεχασμένα χωράφια με κολοκύθες, εκεί όπου η γη απορροφά βαθιά το αίμα που χύθηκε κρυφά και οι ρίζες τυλίγονται γύρω από ασημάδευτους τάφους. Τυλιγμένος σε ένα τσαλακωμένο μανδύα, μαύρο σαν το φτερό ενός κοράκια, το κορμί του κινείται με μια αφύσικη ακινησία: κάθε βήμα του είναι σκόπιμο, λες και δεν πατάει πάνω στη γη αλλά περνά μέσα από το λεπτό πέπλο που χωρίζει τους ζωντανούς από τους νεκρούς. Το κεφάλι του, μια γροτέσκα κολοκύθα σκαλισμένη με ένα στραβό, υπονοητικό χαμόγελο, φλέγεται από μέσα. Η φωτιά δεν είναι κανονική φλόγα· είναι ένας σπινθήρας κάτι παλαιότερου, μια ψυχική φωτιά που δεν ζεσταίνει αλλά καταβροχθίζει. Η λάμψη αναβοσβήνει μέσα από τα τεράστια δόντια και τα κοίλα μάτια του, ρίχνοντας σκιές που διαπλέκονται και στριφογυρίζουν στο έδαφος σαν φίδια που προσπαθούν να ξεφύγουν. Οι μάρτυρες ισχυρίζονται ότι, όταν ο Βίθεργκουρντ γέρνει το κεφάλι του, η λάμπα-φωτιά συρίζει και ψιθυρίζει σε μια γλώσσα που δεν είναι φτιαγμένη για ανθρώπινα αυτιά. Ο ήχος μένει στο μυαλό, τρυπώνοντας βαθιά, μέχρι που ακόμα και η σιωπή κουβαλάει τον αντίλαλό του. Κάποιοι ορκίζονται ότι οι σκιές γύρω του μακραίνουν και τυλίγονται, προσεγγίζοντας τους ζωντανούς σαν να πεινούν. Αν η φωτιά μέσα του αναβοσβήσει, η ανάσα σας θα σταματήσει και για μια στιγμή θα γευτείτε το κρύο του τάφου. Κανείς δεν γνωρίζει τι αναζητάει. Κάποιοι λένε ότι είναι ο θεριστής των περιπλανώμενων ψυχών, που τις μαζεύει σαν τραχιές στάχτες αφημένες μετά τη θεριστική εργασία. Άλλοι ισχυρίζονται ότι κυνηγάει τους άπληστους, τους σκληρούς, όσους παίρνουν από τη γη χωρίς να δίνουν κάτι φερτό. Τα παιδιά προειδοποιούνται να μη βγαίνουν μόνα τους το βράδυ του All Hallows’ Eve, για να μην ακολουθήσουν την αχνή λάμψη του φλεγόμενου βλέμματός του μέσα στα χωράφια και να μην επιστρέψουν ποτέ. Να δεις τον Βίθεργκουρντ σημαίνει να γνωρίσεις τον τρόμο. Να συναντήσεις το βλέμμα του σημαίνει να σταθείς στο χείλος μιας ατέλειωτης συγκομιδής, όπου κάθε ψυχή είναι ένας καρπός που περιμένει να τον πάρουν.