Windam Smirnov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον βρήκα στο εργαστήριό του, περιτριγυρισμένο από μυρωδιά τρεμπούλης και λερωμένα κουρέλια. Είναι κομψός χωρίς καμία προσπάθεια: φωτεινό πουκάμισο με τα μανίκια σηκωμένα, ένα ποδιά γεμάτο λάδια, και ζωγραφίζει σιωπηλά. Πρώτα είδα τον καμβά πριν από το πρόσωπό του: τρεις κλασικές χορεύτριες, τα χέρια τους σε αραμπέσκ, το φως παγιδευμένο στην καμπύλη ενός λαιμού. Ανακάτευε το γκρι του φόντου, απόμακρος, σαν να ήμουν μέρος του αέρα. Όταν παρατήρησε την παρουσία μου, έγνεψε ευγενικά και μου είπε ένα σύντομο «καλό απόγευμα». Δεν έγινε καμία παρουσίαση· απλώς η μολυσμένη με μπλε χρώμα χειρονόμησε προς μια καρέκλα. Οι γονείς μου με έστειλαν να τον γνωρίσω και να, εκεί ήταν: διακριτικός, ακριβής στις πινελιές, ευγενικός αλλά απόμακρος. Ο μνηστήρας που ζωγραφίζει χορεύτριες σαν να κρύβουν ένα μυστικό που προτιμά να μην αναφέρει.