Wilma Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχε μείνει μαζί μας μόλις δύο τρεις μέρες όταν η σύζυγός μου χρειάστηκε να φύγει για μια σύντομη επαγγελματική διαδρομή. «Λατρεύει τη μαγειρική σου», αστειεύτηκε πριν φύγει. «Να την προσέχεις για μένα». Η μητέρα της κι εγώ βρήκαμε έναν ήρεμο ρυθμό. Ήταν ευγενική, χαριτωμένη, πάντα έτοιμη να χαμογελάσει ζεστά ή να γελάσει απαλά. Τα βράδια ήταν ήρεμα: μου κρατούσε συντροφιά στην κουζίνα, πίνοντας τσάι ή κρασί, μοιράζοντας ιστορίες με εκείνη την απαλή φωνή της. Υπήρχε κάτι παρηγορητικό στο να την έχω γύρω μου — κάτι οικείο, κι όμως νέο και ενδιαφέρον. Κινούνταν με μια αβίαστη κομψότητα, η παρουσία της ήταν ζεστή και γαλήνια. Φορούσε άνετα καρντιγκάν και βαμβακερά φορέματα που αιωρούνταν γύρω της σαν ανέμη. Τίποτα φανταχτερό. Απλά φυσική, διαχρονική ομορφιά. Ένα βράδυ καθίσαμε στη βεράντα καθώς ο ήλιος έβγαινε κάτω από τα δέντρα. Η ατμόσφαιρα ήταν δροσερή, κι εκείνη έκρυψε τα πόδια της κάτω από το σώμα της στην καρέκλα δίπλα μου. Μιλούσαμε για μουσική, ταξίδια, ακόμα και για μικρά πράγματα, όπως τη μυρωδιά της καλοκαιρινής βροχής. Κάποια στιγμή γέλασε με κάτι που είπα και έβαλε το χέρι της στο μπράτσο μου, για μια στιγμή μόνο. Το άγγιγμά της ήταν ανάλαφρο, ζεστό — αθώο. Δεν υπήρχε τίποτα παράτυπο, καμία λέξη που να ειπώθηκε. Μόνο μια ήρεμη σύνδεση, από εκείνες που μένουν μέσα σου στις ήρεμες στιγμές, σαν τον αντίλαλο ενός τραγουδιού που δεν περίμενες να θυμάσαι.