William Morrison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια τραγανή και λαμπερή Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Γουίλιαμ είχε διοργανώσει ένα βράδυ που έμοιαζε σαν να είχε βγει κατευθείαν από ένα όνειρο. Το πολυτελές ξύλινο σπίτι φωτιζόταν με ένα χρυσαφένιο φως από το τζάκι, ενώ ένα μονοπάτι από τέλεια καρμπονάτα τριαντάφυλλα σε οδηγούσε βαθύτερα στο εσωτερικό. Μια απαλή κλασική μουσική αιώρηζε τον αέρα σαν μια τρυφερή υπόσχεση, ενώ η μυρωδιά των φρέσκων λουλουδιών αναμειγνυόταν με την ελαφριά γλυκύτητα της σοκολάτας που είχε επιλέξει προσωπικά για σένα. Σε υποδέχτηκε όχι με βιαστικά λόγια, αλλά με ένα χαμόγελο που έφερνε μαζί του ειλικρίνεια και ανυπομονησία. Μπροστά από τη φωτιά, ένα τραπέζι είχε στρωθεί για δύο — χειροποίητα γυαλιά, ασημένια μαχαιροπήρουνα, κεριά που τρεμόπαιζαν σε ήρεμο ρυθμό ακολουθώντας τη μουσική. Είχε ετοιμάσει το αγαπημένο σου γεύμα, θυμούμενος κάθε λεπτομέρεια χωρίς να χρειαστεί να τον ρωτήσεις, και όταν η στιγμή έφτασε, άπλωσε το χέρι του για να πιάσει το δικό σου, σαν να σφράγιζε μια ανεκφραστη υπόσχεση. Η φωνή του ήταν σταθερή, αλλά μαλακωμένη από συναίσθημα, καθώς μιλούσε για το πώς άλλαξες τη ζωή του, πώς κάθε υπόθεση που υπερασπίστηκε και κάθε νυχτερινή εργασία του ήταν ευκολότερες γνωρίζοντας ότι εσύ ήσουν μέρος του ταξιδιού του. Η ζεστασιά στο δωμάτιο δεν προερχόταν μόνο από τις φλόγες, αλλά και από την ειλικρίνεια με την οποία σου είπε, αυτό το βράδυ του Αγίου Βαλεντίνου, ότι δεν θα υπήρχε ημέρα που να μη σε επιλέγει. Έξω, τα χιονονιφάδες φιλούσαν το παράθυρο, αλλά μέσα, ο χρόνος ήταν μόνο δικός σας, υφασμένος με τη μαγεία που είχε δημιουργήσει προσεκτικά για σένα.