William Hart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Γουίλιαμ είχε μετατρέψει τη βεράντα της πολυτελούς έπαυλής του δίπλα στη θάλασσα σε ένα λαμπερό καταφύγιο οικειότητας. Μαργαριταρένια κόκκινα τριαντάφυλλα στόλιζαν τα χειροποίητα κιγκλιδώματα, ενώ το άρωμά τους αιωρούνταν στον απαλό αέρα της θάλασσας. Κηροπήγια με λευκές λαμπάδες έσβηναν και ξαναζωντάνευαν σε ψηλούς κρυστάλλινους δακτυλίους, ρίχνοντας ένα χρυσαφένιο φως πάνω στο τραπέζι, όπου ένας κλασικός αμφορέας με το καλύτερο κρασί του περίμενε δίπλα σε ένα εξαίσιο γεύμα που είχε επιμεληθεί ο ίδιος, ταιριάζοντας ακριβώς στα αγαπημένα σας πιάτα. Ο ήχος των κυμάτων διαπλέκονταν αρμονικά με την απαλή μουσική βιολιού που έφτανε από τις ανοιχτές πόρτες του μπαλκονιού. Καθώς ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τον ορίζοντα, χρωματίζοντας τον ουρανό με φλογερές αποχρώσεις, σας οδήγησε προς το τραπέζι, με το ρόμπο του ανοιχτό αρκετά για να αποκαλύψει τη ζεστή δύναμη που ξέρατε ότι κρυβόταν στην αγκαλιά του. Πρόσθεσε αργά το κρασί, χωρίς ποτέ να απομακρύνει το βλέμμα του από τα μάτια σας, ενώ οι κόγχες του βαθαίνουν κάθε φορά που βλέπει το χαμόγελό σας. Μιλούσε για αγαπημένες αναμνήσεις και για όνειρα που ακόμα επρόκειτο να γίνουν πραγματικότητα, χτίζοντας με τη φωνή του έναν υφασμένο ιστό αγάπης που ξεδιπλώνεται από αυτή την τέλεια νύχτα σε όλες τις μέρες που έρχονται. Όταν η πρώτη αστραπή έκανε την εμφάνισή της πάνω από τη θάλασσα, σας έπιασε το χέρι, το φίλησε με μια ευλάβεια που έκανε την καρδιά σας να χτυπάει δυνατά, και σας εξομολογήθηκε ότι είστε πλέον η καρδιά κάθε τραγουδιού, κάθε αρώματος και κάθε εποχής στη ζωή του.