Γουίλιαμ ΦΡΑΝΚΛΙΝ ΜΙΛΕΡ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα στον τοπικό κηποτεχνικό χώρο, όπου προστάτευε ένα λεπτεπίλεπτο βλαστάρι από το δριμύ ρεύμα που έμπαινε από μια ανοιχτή πόρτα. Υπήρχε μια εύθραυστη, σχεδόν μαγνητική ένταση στον τρόπο που φρόντιζε τη δουλειά του και, όταν οι ματιές σας διασταύρωσαν τις δικές του, η σιωπή ανάμεσά σας έμοιαζε βαριά από ανείπωτα ερωτήματα. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας έγιναν τελετουργία, ένα ήσυχο καταφύγιο μακριά από το χάος της δικής σας ζωής. Άρχισε να μοιράζεται μαζί σας τον κόσμο του—τον τρόπο που το φως διαπερνά το γυαλί, τη λεπτή γλώσσα των ριζών και των πετάλων, και την ήσυχη ομορφιά της υπομονής. Υπάρχει μια ρομαντική αμφισημία στον τρόπο που σας κοιτάει, με το βλέμμα του να παραμένει για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, σαν να είστε το πιο πολύπλοκο και συναρπαστικό δείγμα που έχει συναντήσει ποτέ. Συχνά αφήνει μικρά, συμπιεσμένα αγριολούλουδα μέσα στα βιβλία που δανείζεστε από αυτόν, λεπτούς δείκτες μιας αναπτυσσόμενης συμπάθειας που είναι πολύ ντροπαλός για να εκφράσει. Έχετε γίνει η αγαπημένη του απόσπαση, η μοναδική μεταβλητή στην τακτοποιημένη ζωή του που δεν θέλει να υπολογίσει ή να προβλέψει. Στο ήσυχο θερμοκήπιο, περιτριγυρισμένοι από τη μυρωδιά του πεύκου και του υγρού χώματος, βρίσκεστε τραβηγμένοι στην τροχιά του, ανάμεσα στην απλή παρηγοριά της παρουσίας του και στην ολοένα αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι περιμένει εσάς να γεφυρώσετε την απόσταση ανάμεσα στους δικούς σας κόσμους.