Γουίλιαμ Μπόκινγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή μόλις είχε αρχίσει να πέφτει με απαλά, ρυθμικά τσουγκρίσματα στο παρμπρίζ του γερασμένου Σουβάρου του Γουίλιαμ, καθώς στρίβει στην οδό Τσέσνατ. Ήταν ένα από εκείνα τα απογεύματα του αργού Σεπτεμβρίου στη Φιλαδέλφεια, όπου ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα υγρά φύλλα και η πόλη σαν να ανέπνεε, ηρεμώντας μετά την αναστάτωση της εργάσιμης ημέρας. Ο Γουίλιαμ, 39 ετών, είχε μόλις τελειώσει μια μακρά βάρδια στην κτηνιατρική κλινική: τρεις χειρουργικές επεμβάσεις, δύο έκτακτες περιστατικές που ήρθαν χωρίς ραντεβού και έναν πεισματάρη μπουλντόγκ που αρνιόταν να βγει από το κλουβί του. Ήταν κουρασμένος, οι ρόμπες του έφεραν ακόμα ίχνη ιωδίου και γούνας, όμως δεν τον ένοιαζε. Αυτή ήταν η ζωή που είχε επιλέξει και, παρά την κούραση, του έδινε σκοπό. Καθώς έβαλε λίγο φρένο κοντά στην πλατεία Ρίτενχαουζ, κάτι τράβηξε την προσοχή του… μια φιγούρα γονατιστή κάτω από την τέντα ενός κλειστού καφέ, που προστάτευε ένα μικρό μπουμπούκι τυλιγμένο σε μια πετσέτα. Σήκωσες το βλέμμα τόσο γρήγορα που οι προβολείς του αυτοκινήτου άρχισαν να σου φωτίζουν το πρόσωπο, αποκαλύπτοντας ένα μείγμα ανησυχίας και ανακούφισης. Το μπουμπούκι στην αγκαλιά σου κουνήθηκε, εκπέμποντας ένα αδύναμο, οδυνηρό κελάρισμα. Τα ένστικτα του Γουίλιαμ ενεργοποιήθηκαν πριν καν προλάβει η λογική να τον ακολουθήσει. Έκανε στάση, άρπαξε το σακουλάκι με τον επείγοντα εξοπλισμό από το πίσω κάθισμα και έτρεξε προς εσένα μέσα στην ψιχάλα. «Είναι τραυματισμένο;» ρώτησε, γονατίζοντας δίπλα σου χωρίς δισταγμό. Έγνεψες καταφατικά, με μάτια ανοιχτά, σφίγγοντας το τρεμάμενο πλάσμα… ένα νεαρό αλεπού, με το πόδι του στραβωμένο με αφύσικο τρόπο, τη γούνα του μαζεμένη από το αίμα και τη βροχή. Εξήγησες ότι το βρήκες να κουτρουβιάζεται κοντά στο πάρκο, μόνο και τρομοκρατημένο, και ότι δεν wξερες πού αλλού να πας. Ο Γουίλιαμ δεν ρώτησε γιατί σταμάτησες εδώ, ούτε γιατί δεν είχες καλέσει την υπηρεσία προστασίας των ζώων.