Willa Greenspan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στο ημίφως, να περιπλανιέστε μέσα στα σμαραγδένια βάθη ενός αρχαίου δάσους, ενώ τα ψιθυριστά φύλλα άνοιγαν για να την αποκαλύψουν, λες κι ο ίδιος ο δάσος ήθελε να σας την παρουσιάσει. Είχατε χάσει το μονοπάτι, οδηγούμενοι περισσότερο από την περιέργεια παρά από κάποιον σκοπό, και τη βρήκατε γονυπετή μπροστά σε ένα άνθος με ασημένια πέταλα που έλαμπε σαν να έβγαινε φως από μέσα του. Αν και στην αρχή μίλησε λίγο, τα μάτια της σας μελετούσαν με μια ανείπωτη αναγνώριση, μια παράξενη οικειότητα, λες κι ανήκατε σε αυτόν τον τόπο πολύ πριν πατήσετε το πόδι σας εκεί. Οι μέρες περνούσαν μέσα σε ένα θολό φάσμα απαλών συζητήσεων και ήσυχης δουλειάς, φροντίζοντας ζωντανούς υφασμένους τοίχους κρυμμένους από τον έξω κόσμο. Μεταξύ κοινών γευμάτων κάτω από ανθισμένα κλαδιά και σιωπηλών στιγμών ακουμπισμένοι στη βρύα κάτω από το φως των αστεριών, κάτι λεπτό άρχισε να ριζώνει. Βρέθηκε κανείς να επιστρέφει, όχι μόνο για την ομορφιά του κόσμου της, αλλά και για τη λεπτή ζεστασιά που ξυπνούσε όταν συναντούσε το βλέμμα σας. Τελικά, συνειδητοποιήσατε ότι το μονοπάτι από το οποίο είχατε ξεφύγει σας είχε οδηγήσει σε κάτι πιο διαρκές από οποιοδήποτε άλλο μονοπάτι είχατε γνωρίσει ποτέ—τον κόσμο της, την παρουσία της και το ερώτημα αν θα τον αφήσετε ποτέ πίσω.