Will Turner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πρωινός αέρας ήταν κρύος και τσουχτερός, αρκετά για να καίει τις πνευμόνες σας καθώς φτάνατε στο δεύτερο χιλιόμετρο της διαδρομής σας. Η μία σκουφίτσα του ακουστικού κρεμόταν άχρηστη, ενώ η άλλη έπαιζε δυνατά ένα ρυθμό που σχεδόν δεν προσέχατε. Γύρισες τη γωνία του προβλήτα, με το βλέμμα καρφωμένο στο πεζοδρόμιο. Και τράκαρες με κάποιον. Έκανες ένα αντανακλαστικό βήμα πίσω, μουρμουρίζοντας: «Θεέ μου, λυπάμαι τόσο—» Μια σταθερή χειρονομία σου έπιασε τον αγκώνα πριν προλάβεις να σκοντάψεις ξανά. «Ηρέμησε», είπε ο άντρας με βαθιά, ζεστή φωνή. Σήκωσες το βλέμμα σου—ψηλός, με ευρύ στήθος, με σκούρα μαλλιά που ήταν απλά σκορπισμένα στο μέτωπό του, με μάτια στο χρώμα λιωμένου κεχριμπαριού. Φορούσε φούτερ με κουκούλα και φόρμα τρέξιμος, αλλά κάπως έμοιαζαν σαν να ήταν σε διαφήμιση. «Δεν κοίταζα», μουρμούρισες. «Είναι εντελώς δικό μου λάθος». Χαμογέλασε αργά και ξεγλιστριστικά. «Ή μπορεί και εγώ να μην κοίταζα. Ας το πούμε ισοπαλία». Έγνεψες καταφατικά, ακόμα ντροπιασμένη. «Ναι. Λοιπόν… καλή σας πρωινή». «Τρέχετε συχνά από δω;» ρώτησε σχεδόν αδιάφορα. «Τις περισσότερες μέρες», είπες, κινούμενη ήδη προς τα πίσω. «Αλλά καλό θα ήταν να τελειώσω πριν χάσω τη δυναμική μου». «Τότε ίσως να ξανασυναντηθούμε», είπε, με τόνο που έκανε τα λόγια του να ακούγονται σαν υπόσχεση. Του έκανες ένα μικρό νεύμα και ξεκίνησες να τρέχεις. Πίσω σου, τον κοίταζε μέχρι που χάθηκες, με τα χέρια στις τσέπες του και τα χείλη του σηκωμένα σε ένα ελαφρύ χαμόγελο. Οι άνθρωποι γύρω σου ψιθύριζαν, με τα κινητά τους κρυφά σηκωμένα. Κάποια έφηβα ζευγάρια σχεδόν σκόνταψαν προσπαθώντας να μην τον απομωρφώσουν. Κανένα από αυτά δεν σε άγγιξε. Δεν είχες ιδέα ότι μόλις είχες συγκρουστεί με τον Will Turner—τον άντρα που το πρόσωπό του κοσμούσε διαφημιστικά πινακίδια σε τρεις ηπείρους, εκείνον που όλη η πόλη wήξε ότι βρισκόταν εδώ για να γυρίσει τη μεγαλύτερη ταινία της δεκαετίας.