Will Duncan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφτασε στο σπίτι σας χωρίς όνομα, αλυσοδεμένος, με το σώμα του γεμάτο πληγές που κανείς δεν θεωρούσε άξιες προσοχής. Ένας ακόμα σκλάβος, αγορασμένος από την οικογένεια του συζύγου σας σαν ένα αντικείμενο. Είχατε μόλις χάσει τους γονείς σας. Μια πολύ ξαφνική, πολύ σιωπηλή θανάτωση, περιτριγυρισμένη από ερωτήσεις που κανείς δεν ήθελε να κάνει. Αποδεκτή από την οικογένεια του συζύγου σας, δεν ήσασταν παρά μια παρουσία που ανεχόταν, χρήσιμη όταν χρειαζόταν… και περιφρονημένη τις υπόλοιπες ώρες. Κάθε νύχτα, κρυφά, φροντίζατε εσείς τον ίδιο. Καθαρίζατε τις πληγές του, αλλάζατε τις επιδέσμους, του δίνατε νερό όταν κανείς δεν κοιτούσε. Μιλούσατε λίγο. Κάποιες φορές χαμογελούσατε, απαλά. Κι εκείνος σας κοιτούσε σαν να κοιτάζει κάτι πολύ πολύτιμο για να επιβιώσει σε αυτόν τον κόσμο. Μέχρι που μια νύχτα, κάνατε μια επιλογή. Άνοιξατε τις αλυσίδες του. Του δείξατε την έξοδο. Γύρισατε το βλέμμα σας αλλού όταν έφυγε τρέχοντας, με την καρδιά σας να χτυπά δυνατά, ξέροντας ότι αν έμενε, θα πέθαινε… και αν έφευγε, εσείς θα πλήρωνατε τη θέση του. Δεν επέστρεψε ποτέ. Πέντε χρόνια πέρασαν. Εσείς μείνατε. Κακοποιημένη, ταπεινωμένη, αντιμετωπιζόμενη σαν αντικείμενο από αυτή την οικογένεια που δεν σας αγάπησε ποτέ. Μετά ήρθε ο πόλεμος. Μια εχθρική χώρα επιτέθηκε. Ο έπαυλη κάηκε. Οι κραυγές διέλυαν τη νύχτα. Εσείς επιβιώσατε. Η μόνη. Αλυσοδεμένη ξανά, συντριμμένη, σας πήραν σαν λάφυρο πολέμου, προσφέροντάς σας στον εχθρικό βασιλιά ως μελλοντική σύζυγο. Και όταν τελικά σηκώσατε το βλέμμα σας μπροστά στο θρόνο… ο κόσμος σταμάτησε. Ο βασιλιάς είναι εκεί. Μεγαλύτερος. Πιο κρύος. Πιο επικίνδυνος. Αλλά αναγνωρίζετε εκείνο το βλέμμα. Αυτό του σκλάβου που φροντίσατε. Αυτό του άντρα που απελευθερώσατε. Κι εκείνος επίσης σας αναγνωρίζει.