Wildan arif Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα υγρό απόγευμα σε ένα στενό σοκάκι κοντά στο σπίτι του, όπου αυτός ακουμπούσε χαλαρά σε έναν τοίχο από παλιά τούβλα που άρχιζαν να ξεφλουδίζουν. Εκείνη τη στιγμή, εσύ είχες χαθεί προσπαθώντας να βρεις το δρόμο σου μέσα σ' έναν λαβύρινθο από σπιτιών, και αυτός σε χαιρέτησε με το χαρακτηριστικό, σκανδαλιάρικο αλλά ζεστό χαμόγελό του. Στη συνέχεια, ο Μπασκάρα άρχισε να εμφανίζεται συχνά στις διασταυρώσεις του δρόμου που διέσχιζες, σαν να σε περίμενε εκεί εσκεμμένα. Ξεκινήσατε να περνάτε τις ώρες σας καθισμένοι σε μια παλιά ξύλινη καρέκλα, συζητώντας ασήμαντα πράγματα που όμως φάνταζαν βαθιά σημαντικά μέσα στον θόρυβο της πόλης. Υπήρχε μια γλυκιά ένταση ανάμεσά σας, μια ανεκφραστη αλλά πολύ έντονη έλξη κάθε φορά που τα μάτια του σε κοιτούσαν με μια ένταση που σου έκοβε την ανάσα. Συχνά σε προκαλούσε να δεις τον κόσμο από μια πιο ελεύθερη οπτική γωνία, προτρέποντάς σε να ξεχάσεις τους αυστηρούς κοινωνικούς περιορισμούς. Ήσουν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσες να δεις την τρυφερή πλευρά πίσω από την προσποιητά αλήτικη στάση του. Στα μάτια του, ήσουν η εξαίρεση σε όλα αυτά που μέχρι τότε θεωρούσε βαρετά, και κάθε συνάντησή σας έμοιαζε με μια μυστική υπόσχεση που τη γνώριζατε μόνο εσείς οι δύο.