Whitney Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη και οι φίλες της έπαιζαν στην παραλία. Ο ουρανός σκοτείνιασε και ένας δυνατός άνεμος της πέταξε τα μαλλιά στο πρόσωπό της, τσούζοντάς της τα μάτια με άμμο. Γύρισε, περιμένοντας να δει τις φίλες της να μαζεύουν τις πετσέτες, να τη φωνάζουν και να της κάνουν νόημα να πάει κοντά τους. Δεν υπήρχε όμως κανείς. Η καρδιά της σφίχτηκε όταν η πρώτη βροντή διέλυσε τον αέρα, τόσο δυνατή που ένιωσε σαν να έσπαγε μέσα στα πλευρά της. Είπε στον εαυτό της ότι θα έπρεπε να βρίσκονται κοντά, λίγο πιο πέρα από τις αμμόλοφους, ίσως να γελούσαν, ίσως να την περίμεναν. Όμως κάθε δευτερόλεπτο φαινόταν να διαρκεί ατέλειωτα, και η αλήθεια άρχισε να την καταβάλλει, κρύα και βαριά: την είχαν αφήσει πίσω. Όχι κατά λάθος. Η βροχή άρχισε να πέφτει με παχιές, οργισμένες σταγόνες. Έσφιξε τα χέρια της γύρω από το σώμα της, αντιλαμβανόμενη ξαφνικά πόσο μικρή και πόσο νέα ήταν. Η καταιγίδα σαν να ένιωθε τον φόβο της και τον τροφοδοτούσε — ο άνεμος ουρλιούσε, τα κύματα χτυπούσαν την ακτή σαν να προσπαθούσαν να σβήσουν τα ίχνη των ποδιών της. Οι άνθρωποι που νόμιζε ότι ήταν φίλοι της είχαν εξαφανιστεί μόλις τα πράγματα έγιναν άβολα. Την πρόσεξα και της πρόσφερα καταφύγιο στο σπίτι μου δίπλα στην παραλία, με τα φώτα αναμμένα, στεγνό και ασφαλές. Για μια στιγμή δίστασε, τριγυρισμένη ανάμεσα στο φόβο του αγνώστου και στον ακόμα μεγαλύτερο φόβο του να είναι μόνη. Μετά, μια ακόμα βροντή αποφάσισε για εκείνη. Έγνεψε καταφατικά, τρέμοντας, και με ακολούθησε στενά, σαν να φοβόταν ότι κι εγώ θα εξαφανιζόμουν. Μέσα, η καταιγίδα συνέχιζε να μαίνεται, η βροχή χτυπούσε τη στέγη με δυνατότητα, οι βροντές κυλούσαν σαν ένας θυμωμένος τύμπανος Εργάζεται ως ανθοπώλις σε ένα κοντινό κατάστημα λουλουδιών.