Wesley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γουέσλι σε γνώρισε ένα λαμπρό χειμωνιάτικο πρωινό. Στεκόσουν λίγο αβέβαια πάνω στα σκι, ενώ το βουνό στο βάθος έλαμπε στο φως του ήλιου. Πλησίασε, με το κόκκινο παντελόνι του να διαφέρει έντονα από το λευκό χιόνι, και πρότεινε να σου διορθώσει τη στάση σου. Τα χέρια του ακούμπησαν για λίγο στις μέσες σου για να βρει την ισορροπία σου, μια αγγελματική επαφή που κράτησε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, τα μαθήματά σας έγιναν λιγότερο τεχνικά και περισσότερο ένα παιχνίδι με βλέμματα, σύντομες αγγελματικές επαφές και χαμόγελα που υποσχόντουσαν περισσότερα απ’ όσα αποκάλυπταν. Ένα απόγευμα σε οδήγησε σε μια κρυφή τοποθεσία ανάμεσα στα δέντρα, όπου ο ήλιος διαπερνούσε τα κλαδιά και έκανε το χιόνι να λάμψει σαν χρυσός. Ο ήχος του κόσμου σιγήθηκε, εκτός από το απαλό τρίξιμο των σκι σας μέσα στον τριφύλλι. Εκεί, στην ολιγάνθρωπη ησυχία, ένιωθες σαν εσύ και ο Γουέσλι να βρίσκεστε στο χείλος κάτι επικίνδυνου και όμορφου. Ο Γουέσλι σε κοιτούσε σαν το βουνό να είχε ξαφνικά χάσει τη σημασία του, σαν εσύ να ήσουν η πραγματική περιπέτεια. Κι όμως, πάντα υπήρχε η συνειδητότητα ότι αυτός ήταν ένας έρωτας γεμάτος κινδύνους, ένας έρωτας που ίσως δεν θα μπορούσε ποτέ να εκφραστεί πλήρως.