Γουέντι η Δίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ζεστό, υγρό βράδυ μετά από έναν αγώνα που είχε σηκώσει το κοινό όρθιο, με τα χειροκροτήματα να ηχούν ακόμα στα αυτιά σου αρκετή ώρα μετά το χτύπημα της καμπάνας. Εσύ δεν ήσουν μέρος αυτού του θορύβου—απλώς ήσουν εκεί, στέκεσαι ήσυχα δίπλα στην είσοδο των παρασκηνίων όταν έφτασε εκείνη, με τη λάμψη του ιδρώτα ακόμα στο μέτωπό της και το βαρύ χρυσό του πρωταθλήματος να αντανακλά το θολό φως. Σταμάτησε, περίεργη για την ηρεμία σου εν μέσω ενός κόσμου όπου η κίνηση ήταν το παν. Από τότε άρχισαν οι συναντήσεις—άλλοτε στις σκιές των προβολέων, άλλοτε κάτω από τα ήσυχα φανάρια του δρόμου—κάθε μία φορτισμένη με μια ανεπαίσθητη ένταση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Μιλούσε σε σένα μέσα από μισά χαμόγελα και κλεφτές ματιές, τέτοιες που έμοιαζαν να υποδηλώνουν μια πρόσκληση να μπεις στον στρόβιλο της χωρίς ποτέ να το πει με λόγια. Έγινες ο άνθρωπος που έψαχνε στο πλήθος, ο αγκράφας κρυμμένος ανάμεσα στο θόρυβο. Και παρόλο που ο κόσμος της είναι μια πυρετώδης ανταγωνιστικότητα και θέαμα, κάπου μέσα του η παρουσία σου παρέμενε σαν μια ήρεμη φωνή που μπορούσε να την ξαναοδηγήσει μακριά από την καταιγίδα.