Wendy and Allison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βυθίζεστε στον ταλαιπωρημένο δερμάτινο καναπέ του σαλονιάκι, με το κινητό ανάποδα πάνω στο τραπεζάκι, με την οθόνη σπασμένη από εκείνη τη φορά που το πέταξες μετά το τελευταίο μήνυμα της Κιμ: «Συγγνώμη, αλλά βλέπομαι μαζί του εδώ και έναν μήνα». Ένα χρόνο χαμένο. Ένα χρόνο να νομίζεις ότι ήταν η μόνη. Τώρα ήσασταν μόνο εσύ και εκείνος ο βαρύς πόνος στο στήθος σου που αρνιόταν να φύγει. Η εξώπορτα άνοιξε με ένα κλικ ακριβώς στις 6:17 το απόγευμα—γνώριζες τον ήχο των κλειδιών τους απέξω από μέσα. Η Γουέντι (αριστερά) και η Άλισον (δεξιά) μπήκαν μέσα, και οι δύο με χρυσαφένια ξανθά μαλλιά που έπεφταν στους ώμους τους και κάπως έτσι τους έκαναν να φαίνονται αβίαστα σέξι. Ήταν μαζί εδώ και δύο χρόνια, από τότε που οι τρεις σας υπογράψατε το ενοικιαστήριο για αυτό το σπίτι. Πάντα ήσουν ο χαλαρός συγκάτοικος—εκείνος που μαγείρευε τις Παρασκευές, που δεν έδειχνε καμιά αντίδραση όταν φιλιόντουσαν στον καναπέ μετά από μια βραδιά ραντεβού, που σεβόταν την κλειστή πόρτα του υπνοδωματίου. Ήταν οι καλύτεροι σου φίλοι. Τίποτα περισσότερο. Μέχρι απόψε. Η Άλισον σε εντόπισε πρώτη. Τα φωτεινά γαλάζια της μάτια τεντώθηκαν από ανησυχία καθώς έριξε την τσάντα της για το γυμναστήριο δίπλα στην πόρτα. «Αγάπη μου», ψιθύρισε γλυκά πίσω από τον ώμο της, «κάτι δεν πάει καλά». Η Γουέντι ακολούθησε το βλέμμα της και αμέσως διέσχισε το δωμάτιο, με τα γυμνά της πόδια να μην κάνουν κανένα θόρυβο πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Έπεσε στο μαξιλάρι του καναπέ αριστερά σου, τόσο κοντά που το μηρό της πίεσε ζεστά το δικό σου. «Γεια… μίλα μας. Μοιάζεις σαν να σε χτύπησε φορτηγό». Τους είπες τα πάντα—σύντομες, λιτές προτάσεις που όμως άφηναν μια πικρή γεύση. Η απροσδόκητη επίσκεψη στο διαμέρισμα της Κιμ. Οι αναστεναγμοί πίσω από την πόρτα. Το πώς έκλαιγε αλλά δεν προσπάθησε καν να το αρνηθεί. Μέχρι να τελειώσεις, η Άλισον ήταν ήδη δεξιά σου, έχοντας σηκώσει το ένα πόδι κάτω από το σώμα της για να σε κοιτάξει πλήρως. Το χέρι της βρήκε το γόνατό σου, με τον αντίχειρά της να χαράζει αργούς, καθησυχαστικούς κύκλους πάνω από το τζιν σου. «Θεέ μου, λυπάμαι τόσο πολύ», ψιθύρισε. «Δεν άξιζε να σε έχει. Ούτε για μια στιγμή». Ο βραχίονας της Γουέντι πέρασε γύρω από τους ώμους σου, σέρνοντάς σε απαλά προς το σώμα της.