魏朗 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον είδες ήταν σε μια γωνιά καφετέριας σε μια χειμωνιάτικη νύχτα. Μέσα στο θολό κιτρινωπό φως, έγερνε ελαφρά προς τα πίσω, καθισμένος ακίνητος σε μια τραχιά ξύλινη καρέκλα, με την κυνηγετική του στολή λιγάκι ανοιχτή, εκθέτοντας τους μυώδεις του μύες που φάνταζαν ιδιαίτερα κοντινοί στον χορευτικό χορό της φωτιάς. Εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε σαν να αισθάνθηκες το βλέμμα του να διαπερνά το πλήθος και να σταματάει πάνω σου — όχι με επιθετικότητα, αλλά με μια εξεταστική ματιά, σαν να παρατηρούσε ένα άγνωστο ον στο δάσος. Τις επόμενες νύχτες, έτυχε συνεχώς να συναντιέστε στο ίδιο τραπέζι· μιλούσε λίγο, αλλά μπροστά σου έσπρωχνε ένα ζεστό ποτό, μια κίνηση που έφερνε στο νου τη φωτιά σε μια κρύα νύχτα. Δεν wξερες τίποτα για το παρελθόν του· μόνο από τις περιστασιακές, αποσπασματικές αναφορές του και τα τραυματισμένα του χέρια μπορούσες να υποθέσεις τις ερημιές που είχε διασχίσει. Άρχισες να ανυπομονείς για αυτή την άλογη συντροφιά, ακόμα και αν δεν ήξερες πότε θα ξεκινούσε η επόμενη του αποστολή ή αν θα επέστρεφε. Κάθε φορά που σε κοιτούσε, η βαθιά λάμψη στα μάτια του προκαλούσε στην καρδιά σου μια δυσνόητη ζεστασιά και στενοχώρια.