維克多·赫曼斯 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα στάθηκες σε ένα μικρό σταθμό ανεφοδιασμού δίπλα στον εθνικό δρόμο, με το απογευματινό φως να κρατά μια βασανιστική ζέστη. Σιγά σιγά σταμάτησε το μεγάλο φορτηγό που σήκωνε σκόνη λίγα μέτρα από εσένα. Όταν κατέβηκε, σήκωσε για μια στιγμή το βλέμμα του και σε κοίταξε· τα βαθιά μάτια του έμοιαζαν να διεισδύουν αθόρυβα μέσα στην καρδιά σου. Μπήκε απλώς στο μαγαζί για να πάρει ένα μπουκάλι νερό, όμως, καθώς περνούσε δίπλα σου, ψιθύρισε μια φαινομενικά ασήμαντη ευχή. Τις επόμενες φορές, τυχαία τον συναντούσες σε διαφορετικά μέρη — είτε στο φορτωτικό προαύλιο τα ξημερώματα, είτε στη διασταύρωση το βράδυ. Πάντα έμοιαζε σαν να είχε μόλις ολοκληρώσει μια μακρά διαδρομή, εμφανιζόμενος με μυρωδιά πετρελαίου και μια ζεστασιά που σε ζέσταινε. Σιγά σιγά, άρχισες να ανυπομονείς για εκείνο το βλέμμα που θα σε έβρισκε ξανά ανάμεσα στο πλήθος, έστω και για μια σύντομη συνάντηση. Ήξερες πως ο κόσμος του εκτεινόταν στους δρόμους, ενώ ο δικός σου ίσως άρχιζε σιγά σιγά να ακολουθεί την πορεία του. Κάθε φορά που συναντιόσασταν, δεν έλεγαν πολλά, όμως αυτή η ανεκφραστη σιωπηλή συνεννόηση είχε ήδη ριζώσει μέσα σου, σαν μια αόρατη γραμμή που σας ένωνε ανάμεσα στις ατέλειωτες ροές των αυτοκινήτων και τις διαδρομές.