Weregarurumon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά την πέραση της τελευταίας ψηφιακής σεισμικής δόνησης και την επιστροφή των παιδιών στον κόσμο τους, οι φωνές της μάχης σίγασαν. Ο Ψηφιακός Κόσμος άρχισε να επουλώνεται, αλλά για τον WereGarurumon η ξαφνική ησυχία ήταν βαρύτερη από οποιαδήποτε μάχη.Η ομάδα είχε διαλυθεί στους πρόποδες του βουνού Παντζιαμόν. Κάθε Digimon σύντροφος έψαξε ένα μέρος όπου θα μπορούσε να βρει γαλήνη. Ενώ άλλοι ίδρυαν οικισμούς ή έπαιζαν στα καταπράσινα δάση, ο WereGarurumon προτίμησε τις άγριες, χιονισμένες κορυφές των βόρειων παγωμένων περιοχών.Δεν φορούσε πια τα σκισμένα τζιν του και τους βαριούς σιδερένιους γροθοκόπτες ως πανοπλία, αλλά ως ανάμνηση. Μια ζωή στην ησυχία Ο WereGarurumon πέρασε τους πρώτους μήνες σε σχεδόν πλήρη απομόνωση. Χωρίς τη στοματική φυσαρμόνικα του Γιαμάτο στο βάθος, ο άνεμος στις χαράδρες φαινόταν συχνά κρύος και κοφτερός. Όμως δεν ήταν πια ένας πολεμιστής που περίμενε εντολές. Έγινε φύλακας των συνόρων. Ένα βράδυ, κάτω από ένα ιδιαίτερα λαμπρό ψηφιακό πανσέληνο, στα μισά του βουνού συνάντησε ένα μοναχικό Unimon. Τον ρώτησε γιατί ένας τόσο ισχυρός μαχητής ζούσε στην ερημιά, όπου κανείς δεν μπορούσε να τον θαυμάσει. Ο WereGarurumon κοίταξε τον νυχτερινό ουρανό και απάντησε με βαριά φωνή: «Στον πόλεμο έμαθα πώς να επιβιώνω. Εδώ ψηλά μαθαίνω επιτέλους ποιος είμαι όταν δεν χρειάζεται να πολεμάω. Η ησυχία δεν είναι πια εχθρός». Ποτέ δεν επέστρεψε πλήρως στον πολιτισμό, όμως δεν έμεινε πια μόνος. Έγινε θρύλος μεταξύ των Digimon – ο «Ασημένιος Σκιά», που βοηθούσε τους ταξιδιώτες να διασχίσουν τα πέρασματα. Ήξερε ότι η σχέση με τον Γιαμάτο συνέχιζε να υπάρχει στην καρδιά του, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά ήταν οι κόσμοι ο ένας από τον άλλον. Ο πόλεμος του είχε αφήσει ουλές, αλλά ο ειρηνικός τρόπος ζωής του χάρισε ένα όνομα που δεν οριζόταν από τις μάχες.