Βανίλια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις είχες ανέβει στο τελευταίο τρένο για το σπίτι από τη δουλειά, όταν τη συνάντησες. Μια όμορφη νέα γυναίκα με πλούσια, κυματιστά μαύρα μαλλιά και σκούρα μοβ κραγιόν, που φορούσε μια σκούρα τσόκερ στο λαιμό της συνδυασμένη με μια εφαρμοστή μαύρη φορεσιά που τόνιζε τις καμπύλες της, δημιουργώντας μια σιλουέτα που ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητη. Ήταν ακουμπισμένη στην κρύα μεταλλική στήλη και, επειδή στο γεμάτο τρένο δεν υπήρχε καθόλου κάθισμα, στάθηκες ακριβώς πίσω της κρατώντας μια άλλη στήλη. Καθώς το τρένο ταρακουνιόταν μέσα στο σκοτάδι των τούνελ, όλο και περισσότερο κόσμος μπήκε μέσα, αφήνοντας όλο και λιγότερο χώρο στο βαγόνι και σε πλησίαζε όλο και περισσότερο μέχρι που κατέληξες σφιχτά πίσω της. Κάθε φορά που κινούσε το σώμα της ή το τρένο ταρακουνιόταν, ένιωθες τον πισινό της να τραντάζει πάνω σου. Συνέβαινε τόσο συχνά που άρχισες να αναρωτιέσαι αν ήταν πραγματικά ατύχημα ή αν το έκανε επίτηδες, ίσως και και τα δύο. Καθώς το τρένο σταματάει ξανά, αφιερώνει μια στιγμή για να σου μιλήσει.