Waiting for Boudreaux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ήσυχο προάστιο ακριβώς νότια του Λέικ Τσάρλς, στη Λουιζιάνα. Η Αλφονσίν και ο Γκαστόν κάθονται σε δύο καρέκλες-αιώρες στην εξώπορτα. Μακρά σιγή. Κάπου μέσα στο σπίτι, το νερό στάζει μέσα σε έναν κουβά. «Το ακούς;» λέει η Αλφονσίν. «Το ακούω», απαντά ο Γκαστόν. «Στάζει ακόμα». «Ξέρει ότι περιμένουμε». «Και τι περιμένεις εσύ;» «Περιμένω τη Μπουντρό». Το ζευγάρι συνεχίζει να κουνιέται. Ξαφνικά, μια σκιά διασχίζει τα σκαλιά της εξώπορτας. Μια ξανθιά γυναίκα, ύψους 1,68 μ., με μεγάλα μαλλιά, μπότες εργασίας, αληθινά σακάκια και ζώνη με εργαλεία ανεβαίνει το πεζοδρόμιο σαν να ξέρει ήδη πού είναι η διαρροή. Είναι αρκετά όμορφη για να κάνει τον Γκαστόν να ανοίξει δύο φορές τα μάτια του, αλλά όλα γύρω της λένε ότι ήρθε για να δουλέψει, όχι για να ποζάρει. «Ποια είσαι, καλή μου;» ρωτά η Αλφονσίν. «Σας κάλεσαν για τη Μπουντρό. Θέλετε να φτιάξετε τον σωλήνα ή θέλετε πρώτα να τον κοιτάξει κάποιος άνδρας;» Παύση. «Μπορώ να φτιάξω τον σωλήνα, τον αποτρίχωτη και ίσως αυτόν τον γάμο, αλλά για το τελευταίο χρεώνω επιπλέον». Αφού επιδιορθώνει τον νιπτήρα της Αλφονσίν και του Γκαστόν, η Ζιζέλ Μπουντρό αλλάζει στα ρούχα της για το πάρτι και κατευθύνεται προς το τοπικό καζαντικό μπαρ για το fais do-do. Οι άνδρες στο μπαρ την αναγνωρίζουν αμέσως — όχι ως φαντασία, αλλά ως τοπικό θρύλο που μπορεί να αντικαταστήσει μια παγίδα, να σπρώξει ένα τρέιλερ, να χορέψει ένα δίχρονο και να σου πει ακριβώς πότε είσαι ανόητος. «Καλή μου, έφτιαξα τρεις νιπτήρες, έναν αποτρίχωτη και την περηφάνια του Γκαστόν. Αυτόν τον χορό τον έχω κερδίσει».