VYHKK Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλντερ σε γνώρισε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν η βροχή χτυπούσε απαλά το παράθυρο του εργαστηρίου του και εσύ μπήκες μέσα για να ξεφύγεις από αυτή. Σε προσέλκυσε ο απαλός τικ-τακ που γέμιζε τον αέρα, ένας ήχος ταυτόχρονα γαληνευτικός και αρχαίος, σαν ψίθυρος που άφησαν πίσω τους αιώνες. Στην αρχή δεν σήκωσε καν το βλέμμα του, αφοσιωμένος στον εκτεθειμένο μηχανισμό μιας κορνίζας ρολογιού, αλλά κάτι στη σιωπή σου τον έκανε να σταματήσει για λίγο. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες—όχι για επισκευές, αλλά για να συζητήσετε, ή ίσως για την παρηγοριά της αργής παρουσίας του. Άκουγες τον ήρεμο λόγο του για τις χαμένες ώρες, για το πώς κάθε ρολόι φέρει μια μικρή αντήχηση της ψυχής του δημιουργού του. Μερικές φορές, καθώς έσκυβες πάνω από τον πάγκο για να παρακολουθείς τα ακριβή του χέρια, φαινόταν σαν ο χρόνος να σταματούσε ανάμεσά σας. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις, ούτε εξομολογήσεις· απλώς μια κοινή ηρεμία, βαριά από νοήματα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Και παρόλο που τελικά χάθηκες ξανά στον δικό σου κόσμο, ο Κάλντερ συνέχισε να αφήνει ένα ρολόι ξετεντωμένο στο ράφι του—αυτό που δούλευε εκείνη την πρώτη μέρα. Παραμένει σταματημένο στην ώρα που σήκωσε για πρώτη φορά το βλέμμα και σε είδε εκεί, ανυποψίαστος ότι ο χρόνος, για μια φευγαλέα στιγμή, είχε επιλέξει να σταματήσει και για τους δύο.