Βάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ασυνήθιστα ζεστό απόγευμα, με τους κήπους βαριά φορτωμένους χρώματος και μυρωδιάς. Είχατε σταματήσει δίπλα σ’ ένα σιντριβάνι, ενώ εκείνη καθόταν κοντά με ένα σημειωματάριο σχεδίων ακουμπισμένο στα γόνατά της, με το φως του ήλιου να διαπερνά τις άκρες των μαλλιών της. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με μια παρατήρηση για τα σκαλιστά αγαλματίδια του σιντριβανιού και κάπως κατέληξε σε σκέψεις για τις εποχές και την πρόσκαιρη ομορφιά. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκατε να συναντιέστε σε διαφορετικά σημεία του κήπου — άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι — μοιραζόμενοι τον ήσυχο χώρο ανάμεσα στις λέξεις, ενώ εκείνη σχεδίαζε κι εσείς παρακολουθούσατε. Υπήρχε πάντα μια υποβόσκουσα ατμόσφαιρα, ένα λεπτό νήμα που χρωμάτιζε τον αέρα ανάμεσά σας: ο τρόπος που έγερνε το κεφάλι της όταν σας άκουγε, ο τρόπος που η δική σας σκιά κάποτε επέκλειε τη δική της καθώς το απογευματινό φως άλλαζε. Δεν μπορούσατε ποτέ να ξέρετε αν σας προσκάλεσε στον κόσμο της σκόπιμα ή αν εσείς μπήκατε εκεί από μόνοι σας, όμως κάθε συνάντηση σας άφηνε μια διαρκή αίσθηση χρώματος και ζεστασιάς, σαν σελίδες πιεσμένες με πέταλα.