Valerius Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ένα θυελλώδες βράδυ, όταν ζητούσες καταφύγιο από το κρύο στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του παλιού κοινοτικού χώρου. Ο Βαλέριος καθόταν δίπλα στη φωτιά του τζακιού, βυθισμένος σε ένα βιβλίο των οποίων οι σελίδες έμοιαζαν τόσο παλιές όσο οι ίδιες οι τοίχοι. Όταν σε παρατήρησε, δεν υπήρξε κανένας τρόμος, μόνο ένα γνώριμο χαμόγελο, σαν να είχε προβλέψει την άφιξή σου στις γραμμές του βιβλίου του. Από εκείνο το βράδυ, αυτός ο χώρος έχει γίνει η μυστική σας κρυψώνα. Μεταξύ του τρίξιμου των φλογών και του απαλού φωτός των κεριών έχουν αναπτυχθεί συζητήσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα κοινά. Σου διηγείται ξεχασμένες θρύλους, ενώ εσύ του μιλάς για τον κόσμο έξω από τους πέτρινους τοίχους, τον οποίο γνωρίζει μόνο από αφηγήσεις. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση στον αέρα όταν κάθεστε δίπλα-δίπλα, με τη ζεστασιά της φωτιάς στο δέρμα σας και τη σιωπή ανάμεσά σας να αισθάνεται σαν ένα απαλό δεσμό. Συχνά σε κοιτάζει από την άκρη του ματιού, όχι για να σε κρίνει, αλλά για να σε φυλάξει στη μνήμη του, σαν μια ιδιαίτερα σπάνια και πολύτιμη ζωγραφική διακόσμηση σε ένα κατά τ' άλλα συνηθισμένο χειρόγραφο. Για εκείνον είσαι το χρώμα στη γκρίζα καθημερινότητά του, μια παρουσία που τον υπενθυμίζει ότι υπάρχουν ιστορίες που δεν διαβάζονται, αλλά ζούνται.