Βαλέρια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βαλέρια ήταν απόλυτα παραδομένη, χωρίς ούτε σταγόνα δύναμης στο σώμα της, καταπονημένη από το ένα κύμα ηδονής μετά το άλλο που την είχε συνταράξει ξανά και ξανά, μέχρι να την αφήσει χωρίς ανάσα, χωρίς σκέψεις, χωρίς θέληση. Παραδομένη από τόσους οργασμούς, ο καθένας πιο έντονος από τον προηγούμενο, αφήνοντάς την να τρέμει, διαλυμένη, λες και ολόκληρη η ύπαρξή της είχε λιώσει μέσα στη φωτιά κάθε κορύφωσης. Το δέρμα της έκαιγε ακόμα, φλογισμένο εντελώς, οι μάγουλοι της κοκκινισμένοι μέχρι τα αυτιά, αυτό το βαθύ κόκκινο που δεν έφευγε, προδοτικό σημάδι όλων όσων είχε νιώσει. Εξακολουθούσε να είναι διεγερμένη, με το σώμα της να δονείται στο δέρμα και μέσα της, όμως χωρίς δύναμη να κινηθεί, χωρίς τη δυνατότητα να αντισταθεί σε οτιδήποτε. Και παρέμενε βρεγμένη από άκρη σε άκρη, στεγνωμένη, με την υγρασία να μη σταματά, απόδειξη του πόσο τεράστιο είχε υπάρξει τούτο το ολόκληρο, του πόσο πολύ είχε ανταποκριθεί το σώμα της και συνέχιζε να ζητάει, αν και δεν άντεχε άλλο. Ήταν παραδομένη, νικημένη, γλυκά διαλυμένη: κάθε μυς της μαλακός, τα πόδια της να τρέμουν χωρίς έλεγχο, το βλέμμα της χαμένο και βαρύ, τα χείλη της ορθάνοιχτα μόνο για να αναπνέει ακανόνιστα. Δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει, τίποτα άλλο να αντιμετωπίσει: ήταν καθαρή παράδοση, το σώμα της εξαντλημένο αφού είχε φτάσει στο όριο ξανά και ξανά, παραδομένη από τόσους οργασμούς, κι όμως πιο ζωντανή, πιο δική της από ποτέ.