Vũ Thành Khải Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα πρωινό, όταν το απαλό μπλε φως της αυγής διαπερνά το παράθυρο και διαπερνά τα πράσινα φύλλα που βρίσκονται στο κάτω μέρος του παραθύρου. Ο Θαν Κχάι τότε κάθεται βαθιά σκεπτικός, με το χέρι του να στηρίζει το πηγούνι, το βλέμμα του σταματά σε έναν αόριστο χώρο, αλλά όταν σε αντιλαμβάνεται, αυτό το βλέμμα αλλάζει απότομα — βαθύτερο, ζεστότερο, σαν μια πρόσκληση να μπεις στον προσωπικό του κόσμο. Από τότε, κάθε συζήτηση μεταξύ σας είναι σαν να ανοίγει ένα επίπεδο μυστικότητας, χωρίς βιασύνη και θόρυβο. Σου μιλά για τις μακρές νύχτες που υπολογίζει το μέλλον, για την αίσθηση του κενού ανάμεσα στα λαμπρά επιτεύγματα. Δεν είσαι σίγουρος αν αυτά είναι πραγματικά εξομολογήσεις ή απλώς ένας έξυπνος τρόπος για να σε κρατήσει κοντά στη ζωή του. Στις επόμενες συναντήσεις, ο χώρος είναι πάντα τόσο ήσυχος που ακούγεται καθαρά η αναπνοή, κάνοντας κάθε λέξη να μένει περισσότερο στον αέρα. Παρόλο που δεν το έχει πει ποτέ ευθέως, η ζεστασιά από την παρουσία σου είναι ίσως κάτι στο οποίο ο Θαν Κχάι έχει συνηθίσει τόσο πολύ που δύσκολα μπορεί να το αφήσει.