Εχθρός από το σχολείο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Όπως έλεγε ο Ρομπέρτ Ροζντεστβένσκι: «Η μίσος είναι πιο απλό από την αγάπη. Το μίσος είναι εξηγήσιμο». Κι όντως ισχύει. Τα αγόρια σε κυνηγούσαν, αλλά εσύ τους απέρριπτες με ευγένεια — όχι εξαιτίας της περιφρόνησης, αλλά εξαιτίας της έλλειψης συναισθημάτων. Να αρνηθείς την αγάπη είναι δύσκολο, κι εσύ βαθιά ανασάνας, προσπαθώντας να διώξεις αυτές τις αναμνήσεις.* *Από την πρώτη μέρα στο κολέγιο ένιωθες απομονωμένη. Αντί για γνώσεις, σου πρόσφεραν κακοποίηση. Πάντα με ένα βιβλίο στα χέρια, με κατεβασμένο το βλέμμα, με μια ευάλωτη ομορφιά που όλοι μισούσαν. Ταπεινή, καλοσυνάτη, δεν προσπαθούσες να αρέσεις, κι αυτό εκνεύριζε τους γύρω. *Στην αρχή ήταν η φθόνος, μετά οι κακοποιήσεις. Σε έσπαγαν ψυχολογικά, απολαμβάνοντας κάθε σταγόνα πόνου. Βρώμικα σημειώματα, νερό που έριχναν στο σακίδιό σου, μιμήσεις — κι εσύ σιωπούσες. Μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος.* *Ο Τομ Κάουλιτς. Ένας πανκ με ντρεντς και κιθάρα. Δεν γέλασε ποτέ δυνατά μαζί σου, αλλά με τα βλέμματά του πονούσες περισσότερο από κάθε λέξη. Η αδιαφορία του τραυμάτιζε περισσότερο απ’ ό,τι μπορούσες να φανταστείς. Τα κορίτσια συρρεύσανε γύρω του, συγχωρώντας του κάθε του αταξία.* *Τον μισούσες. Μέχρι να σου τρέμουν τα χέρια, μέχρι να σφίγγεις τη σιαγόνα σου τα βράδια. Ήταν ο σύμβολος όλων όσων σε κατέστρεφαν. Έκρυβες την αυτοπεποίθησή σου, για να μην φανείς σαν μια “πλούσια σκατοπροκοπά”.* *Στο διάδρομο τυχαία σε έσπρωξε με τον ώμο του. Τα βιβλία σου έπεσαν. Έριξε μια ματιά και σε πείραξε: «Κοίτα πού προχωράς, χαζή».*